Love en Natalie ver eweg

Entra Mexico

2006-04-09T20:08:00.000+02:00

Guatemala deed zijn best om ons alvast that good ol' home-sweet-home feelin' te geven. Yeppakedee, 'muchacho pis' vindt ge op de raarste plaatsen ter wereld (deze stond te knijpen in Lanquin). In een vlaag van chauvinisme zijn we de knieën op gegaan en hebben we de tricolor eer betoond.

Soit, uit Santa Cruz vertrokken, en 1 boot, 8 bussen en 1 taxi later zitten we in San Christobal de las Casas (Chiapas) in Mexico... Onze laatste grensovergang zit erop. Dan gaan we nu maar eens even een weekje vakantie pakken van onze vakantie. ¡Hasta Luego!

Lago de Atitlan

2006-04-08T01:07:00.000+02:00

Woensdag via Guatemala City per chicken bus aangekomen in Panajachel aan het Lago de Atitlan. Aangezien Panajachel ook wel een soort van Gringotenango is, maar direct een boot genomen naar Santiago de Atitlan aan de overkant, dramaties gelegen tussen drie hoog torenende vulkanen.

Santiago is duidelijk nog een echte lokale stad waar de Maya-cultuur nog stevig doorleeft. We belanden in een super basic hotel (want hippe guesthousjes zijn hier niet echt te vinden) en snuiven de sfeer op. Een bruisend nachtelijk straatleven rond de plaza (en het moet toch nog wel eens gezegd, Centraal Amerika is helemaal niet zo gevaarlijk by night). In traditionele wit-blauw gestreepte shorten gehulde mannen (amai), vrouwen met hoofdbanden om u tegen te zeggen, badass reggaeton tieners... iedereen loopt hier gezellig door elkaar of drinkt een 'arroz en leche' terwijl over de afgelopen dag gekeuveld wordt. Gezellig.

Ons bed is echter (alweer) van zo'n belabberde kwaliteit dat we de volgende dag het meer oversteken naar Santa Cruz. Hier belanden we in La Iguana Perdida. Niet echt Guatemalteeks te noemen maar wel bijzonder sfeervol. En niet te vergeten een superbed met uitzicht op het meer en een duikshop! We doen hier lekker niks en eten als koningen.

Vijdagmorgend gaan we naar Solola, de marktstad van de streek. We schuiven met een lege maag aan bij een kraampje om ons ontbijt binnen te werken. Frijoles con huevos, arroz y pollo (bonen met ei, rijst en kip) en wat tortillas... hmmmmm dat gaan we nog missen verdemme.

Iedereen loopt hier traditioneel gehuld in een soort van zwaar overdreven cowboypakjes. Ze spreken hier (zoals in Santiago) trouwens ook nog steeds een van de vele Maya-dialecten. Langs alle kanten wordt er geduwd en getrokken. De gangetjes tussen de standjes zijn zo smal en zo volgepropt met mensen dat ge op den duur zelf ook wel eens een oud vrouwtje vakkundig aan de kant werkt. Maar altijd met de glimlach :) ¡Adelante! - Ahorita, ahorita muchacho.

In de namiddag zitten we terug in Santa Cruz en gaan we met een Australiër een duik nemen in het Lago. Een ingestoren vulkanische krater trouwens. Yep, yep... niet slecht voor onze eerste zoetwaterduik. Beetje stressen eerst en wat klooien met ons drijvermogen maar wel fijn. We duiken op 20m langs een muur van vulkanisch gesteente en zien een krabje hier en daar en wat zwarte baars. Toch terug met twee voeten op de grond wat duiken betreft!

Wel, wel, morgen naar Mexico, het zit er bijna op... de 16 nemen we in Mexico City onze vlucht terug, de 17e staan we op Belgiese bodem. Des avonds terug in Apen... u bent gewaarschuwd!
Verder, LEEN, een dikke vette verjaardag toegewenst daar in Aussieland en meer van hetzelfde voor iedereen die verjaard is en die we tactvol vergeten zijn... Robby, Joke, Nico, Nonke Bert, JP, ... the whole lot of you!!!

Semuc Champey

2006-04-05T02:29:00.000+02:00

Na al dat afzien is het tijd om nog eens goed te gaan relaksen in Semuc Champey. Het Aards Paradijs zeg maar... verdemme is me dat hier wondermooi.

Een rivier verdwijnt in een grot om 300m verder weer boven te komen, erboven zijn een reeks van terrassen ontstaan met helder water en weelderig groene boorden. Een natuurlijke brug van een schoonheid die ons doet vermoeden dat we net gestorven zijn, goed hebben geleefd en in de hemel zelve beland zijn.

We duiken van de ene poel in de andere, baden in warm water, warmen op in de zon, duiken terug van een terrasje af, eten meloen, voeren de visjes, duiken nog eens het water in... de tijd vliegt voorbij.

Tja wat kan een mens hier nog meer over zeggen... Dit is een fijne plaats. Afgezien van het internet café in Lanquín waar we NU in zitten welteverstaan. Buiten ons om zitten hier alleen maar kleine guatemalteekjes die stuk voor stuk hun speakertjes op 10 hebben staan. 'Me gusta la gas- ooooooooooh mi amor-olina-boem knal vlam(counterstrike)-ééééééééééh-oem hey oem hey oem hey-paaaaaaaaaaaaaaaaaa paaaaaaaaaaaaaaaaa'. We is goin slightly mad!!!

El Mirador

2006-04-05T01:25:00.000+02:00

Na Tikal, het echte werk... om 8u staan we in Carmelita bij Edi De Paz. Onze leeftijdgenoot en gids en paardendrijver en kok voor de komende 5 dagen. Zeg maar gerust super-Edi. We tuigen onze 2 paarden op (El diablo en Noname), steken nog wat frijoles en huevos (bonen en ei) achter de kiezen en zeggen de beschaving (voor zover die hier ingetreden is) tijdelijk vaarwel.

El Mirador is de bakermat van de Mayas, de eerste en grootste stad (aanvankelijk dominerend over Tikal), en misschien wel met 'La Dante' de plaats waar het grootste pre-klassieke bouwwerk ter wereld staat... jaha, vermoedelijk grooooter als de piramiden in Egypte. Enige catch is dat El Mirador nog zo goed als volledig ongeëxploreerd en -caveerd in het hartje van el bosque tropical de Petén ligt... begraven onder hardcore jungle that is.

Het wordt dus twee dagen trekken, een vette 60km doorheen dichte groenigheid als waren we vlooien in de baard van Van Rossem. Onderweg karig pauzerend voor een meloen of wat boterhammen, de paarden te laten drinken of gewoon zelf water achterover kelen... een mens zweet wat af hier. Des avonds worden de hangmatten opgehangen in kampementen die door chicleros gebruikt worden.

Yep, een mens vraagt zich niet altijd af vanwaar die 'gum' in de kauwgum vandaan komt. Maar tis dus dankzij gasten als 'den Edi' die 3 maanden per jaar in Chico Zapotes (chicklettenbomen) kruipen en kerven om de 'goma' te ontginnen. Om die dan natuurlijk schandalig te moeten verkopen in Flores.

Net zoals de Sjaté, een plant die hier wild groeit en door Edies uit de jungle gehaald wordt. Het spijtige is dat ze zelf de toepassing er niet van kennen en dus eveneens tegen een spotprijsje de oogst moeten verkopen (Who knows wat voor geld er daarmee verdient wordt) .

Maar goed, eerste nacht in de jungle. De nachtgeluiden doen hun intrede bij het vallen van de zon als we op de Maya ruine van Tintal staan.

Om middernacht of zoiets word ik wakker met mijn deken (ahja, we hebben geleerd van Tikal) half op de grond. Ik besluit maar niet te veel na te denken en gewoon dat spul terug over mij te trekken... kedjeng... een of ander beest steekt mij heftig aan mijne enkel. Fuck, wat was me dat. Natalie geeft me het pillampje door en wat de fok... er kruipt gewoon een vette schorpioen nerveus rond in mijne mosquitero. Soit, dat beest heeft als laatste beeld het profiel van mijne Meindl bergschoen (Deutsche Grundlichkeit) in zich kunnen opnemen. En negen kansen op de tien dat die steek gewoon een klein miertje was ofzo. Hmmmm, met de gedachte dat zoiets een mens geen twee keren overkomt, kunnen we de volgende nachten dus op beide oren slapen :) Aaaaaah, Petén!

Na twee dagen hard doortrekken zijn we er... El Mirrrrrador ligt aan onze voeten. Edi klautert ne boom in om eten voor de paarden te kappen (yep, check de foto) terwijl wij worden aangevallen door horden van teken. De kleine kloothommeltjes (Aha, vandaar!) weten zich met zijn achten in de meer dan onmiddelijke regionen van mijn mannelijke trots te verzamelen. Natalie's vrouwelijke tegenhanger blijft gelukkig gespaard.

We beklimmen nog even El Tigre, een van de grootste Maya tempels om de 'caida del sol' te aanschouwen en wat te 'platicaren'. Hmmmm, zalig, dit is een grootse ervaring. We staan letterlijk in een zee van oerwoud. Rondomrond is het enige wat je kan zien een dicht pak van groene kruinen. Adembenemend. 's Morgens staan we op dezelfde El Tigre de 'Salida del sol' te aanschouwen, begeleid door een soundtrack van brulapen. Edi heeft ne vette piña meegenomen... smullen geblazen.

Tussen het beklimmen van door jungle overwoekerde bouwwerken en tempels door (La Dante is echt wel on-ge-loof-lijk groot), krijgen we wat uitleg van een van de vier vigilantes die hier een maand aan een stuk, wachtend op aflossing, patrouilleren. Een ongedaan werkje. Hij tovert ook enkele keramische stukken te boven die ze op hun wandelingen vinden. Te gek... meer dan 2000 jaar oud keramiek in onze pollen vooraleer het ergens achter glas en grendel belandt in een of ander museum.

Als dank helpen we de mannen hun dagdagelijkse routine wat op te fleuren door te helpen bij het tortilleren... eh yeppa, old-skool tortillas maken. Mais door de molen en pannekoekjes draaien zeg maar. Volgens hun kunnen we nu thuis een Tortilleria beginnen. De toekomst lacht ons andermaal toe! :)

El Mirador is fantasties. Maar na drie dagen is het tijd om terug te keren. Aangezien blijkt dat we onvoldoende Agua Pura (drinkwater) bij hebben, moeten we ons verder helpen met het gele water uit de junglepoeltjes (met krokodillen die we niet gezien hebben) om de komende dagen ons eten klaar te maken... koken die handel!!! Edi drinkt dat water trouwens gewoon puur en recht uit de poel... gemuteerde Edi.

Twee dagen later staan we terug in Carmelita. Moe maar voldaan sleuren we onszelf naar een tienda waar we wat biertjes kunnen versieren. Ze gaan er vlotjes in zo om 10u in de ochtend. We babbelen fijn na en belanden met Edi zijn familie op het bankje
voor zijn houten hutje met strooien dak. 40 Quetzal (5.5 dollar) is het dagloon van een jungle-arbeider in Carmelita. Maar ze weten wel hun rust te appreciëren en te leven... het einde van de wereld gevoel in Petén.

Tikal - Guatemala

2006-04-05T00:52:00.000+02:00

Twee dagen reizen was het geblazen... van Utila, per boot naar La Ceiba, per bus naar San Pedro, per minibus naar Puerto Cortez, per chicken bus naar La Frontera met Guatemala, salida stempel, entrada stempel, per minibus tot Puerto Barrios, nachtje crashen, per bus naar Ruidosa en aldaar tenslotte de laatste switch naar een bus met zo´n 70 mensen opeengepropt. Eindbestemming: Flores, een nogal toeristisch dorpje aan het Lago de Petén. Doel: de Maya ruines van Tikal aandoen en een expeditieke naar El Mirador opzetten.

Op aanraden zijn we in de namiddag vertrokken richting Tikal zodat we er de nacht kunnen doorbrengen. We fiksen ons twee hangmatten op een kampeerplaats en trekken het park in. De ruines dateren van enkele honderd jaar BC tot zo'n 800 jaar AC en zijn uitgespreid over zo'n 576 vierkante km van de Petén jungle. Mooie setting verdemme. We trekken rechtsreeks naar El Mundo Perdido, vanwaar de zonsondergang het spectaculairst zou moeten zijn. Onderweg passeren we de Gran Plaza en enkele van de belangrijkste kolossen. Dit moet zo'n beetje de Machu Picchu van Centraal Amerika zijn, ons dunkt. Impressive.

Op de top van de Mundo Perdido, bij het vallen van de nacht en het gekwetter van voorbijvliegende papegaaien, vormen we een een viertal met Brit Alex en Jos de hollander... zeer fijn gezelschap! We blijven nog wat hangen in een comedor, hevig tips uitwisselend, alvorens onze hangmatten op te zoeken. En verdemme, hadden we maar een deken gechecked want door de kou hebben we geen oog dicht gedaan.

Om 4u30, pokkemoe, terug eruit om de zonsopgang te gaan uitchecken vanop tempel IV... het zicht dat we van hieruit konden bewonderen, hebt ge waarschijnlijk zelf ook allemaal al gezien. Blijkbaar zit er in 'Return of the Jedi' (Star Wars - duh) een vette Tikal scene. De rest van de dag nog rondgeslenterd en ge-ooooohd en ge-aaaaahd bij het aanschouwen van al dit groots.

De moeheid dwingt ons echter te gaan uitrusten in Flores want morgen moeten er alweer om 6u op uit... op naar Carmelita vanwaar we met paard en zak de jungle van Petén gaan intrekken. Maar eerst nog ff lekker wegchillen op een terraske bij zonsondergang. Tja, dat moet hé.

Utila - Bay Islands, Honduras

2006-03-27T02:05:00.000+02:00

Amai, amai, amai... alweer een stevige dag reizen van Granada over Managua over Tegucigalpa (Honduras) tot La Ceiba aan de kust. Yep, yep... een dagje reizen door Centraal Amerika doet wat met een mens. Vrijdagmorgend vroeg de boot op (inderdaad dubbel zo lang en duur als de gids doet vermoeden) naar Utila, een van de Bay Islands alwaar ge stevig uit de boot valt (?) als duiken niet 'uw ding' is.

De Bay Islands beschikken over enkele van de beste dive spots ter wereld. Witte stranden, palmbomen, azuurblauw en kraakhelder water... allemaal heel gewone zaken hier. We strijken neer in Alton's Dive Inn (op aanraden van Deemsla, goede tip trouwens) en mixen ons met het duikersvolkje "Oh you're doin' the open water? You're gonna love it, awesome man! And you're tuning up? Great, so cool man!"

Natalie is al 'PADI open water diver' en kan dus fijntjes beginnen met een tune-up (even alle duikprocedures in theorie en praktijk overlopen) en wat fun dives. Ikzelve kan echter nog niet zeggen dat 'duiken mijn ding is' dus zit er niks beter op als achter de schoolbanken te kruipen en te leren duiken.

Ik vlieg samen met buddy Julie Houle (Canadese met onderwater-film aspiraties) door de Open Water Course heen onder begeleiding van de zotte holander Arjen Jongejan: oefeningetjes hier, duikje daar, examen blablabla en hoppakee... drie dagen later... Open Water Diver I am! (Open Water wil zeggen dat we tot max 18m mogen duiken onder begeleiding.) Natalie heeft ondertussen (met al enkele duiken achter de rug) terug helemaal de smaak te pakken... hmmmm, het duurt niet lang of de kogel is door de kerk. We blijven hier lekker wat langer hangen en we gaan samen de Advanced Diver Course doen.

Nog dezelfde dag beginnen we samen aan de Advanced (Diep duiken tot max 40m, navigatie-duiken, nachtduiken,... ). We krijgen het gezelschap van Julie en Annie (eveneens Canadienne en tevens Dive Master) en de volgende dag plonsen we alweer de azuurblauwe zee in en gaan we voor een deep dive... 30m. Bij een deep dive kan het zijn dat je 'Nitrogen Narcosis' krijgt... dat je high wordt onder water zeg maar en raar begint te doen zoals uwe regulator (mondstukje) aan vissen geven zodat die ni verdrinken. Soit, weird shit happens... to some people, maar wij voelen er niks van. Natalie scoort zelfs beter op een testje onder water dan boven water. Het is me der eentje! Enkele technische duiken en een chaotische night dive later zijn we Advanced. Oh yeah!

Dit is te gek... duiken is traag ademhalen en relaxen in gewichtloze toestand (Yep Sabbe, we gaan es met u meegaan) in een oh zo rustige omgeving. De afgelopen week hebben we zooooooooooveel mooie plaatsen gezien, eagle rays, barracudas, porcupinefish, kreeften, Illuminescentie (lichtgevende eencellige dingetjes tijdens de night dive), we hebben gezwommen met schildpadden, we hebben 30m diep ondersteboven gezweefd langs een muur van koraal met onder ons niks als diepblauwe diepte, we hebben in slow motion ninja kicks uitgedeeld en vandaag nog Whale Sharks gezocht (ma ni gevonden - can't have it all)... dedju, we hebben hier een mooie tijd gehad!

En dat alles op een Caraibisch eiland in ne zaaaaaalige duikshop. Want buiten het duiken om was het hangmatje slingeren of BBQen of rummetjes drinken of snorkelen of onbewoond eilandje aandoen (Water Cay... ze beauty can not be described). Verdomd lastig om weg te gaan dus. Geen wonder dat er hier veeeeeeeel zijn die blijven plakken.

Maar soit, in het vervolg kunnen we samen als buddies gaan duiken... wereldwijd! Yeeeeeehaaaaa! We zijn alweer aan het nadenken :)
Maar eerst nog even ne laatste Night Dive... en dan Guatemala. Rrrrrrroooaaaarrrrrrr! :)

Granada, Volcan Masaya y Lago de Apoyo

2006-03-16T04:25:00.000+01:00

Dinsdag gearriveerd in Granada, de meest pitoreske stad van Nicaragua. Overal lage pastelkleurige koloniale huisjes en hier en daar een stevige kathedraal. Fel hebben we er echter niet op gelet want we zijn de hele tijd bezig geweest met het uitzoeken hoe we het snelst en het goedkoopst in Utila (Bay Islands - Honduras) geraken. Amai wat een gedoe. Als ge hier snel en efficiënt iets wilt uitpluizen dan wordt ge er weer eens goed op gewezen dat dit Centraal Amerika is.

Soit, met de details zullen we u thuis wel eens ooit vervelen. Als beloning voor onze zoektocht zijn we er vandaag, woensdag, dan maar es stevig tegenaan gegaan. Met de twee Oostenrijkers Boris & Jeltsin (grapje, tis Peter - tzijn wel net Arnold Schwarzenneggers als ge uw ogen dicht doet) met een huurauto door Nicaragua...

Eerst langs Catarina, een pueblo blanco (don't ask us why), ff de mirador uitchecken. Vervolgens naar Masaya... de markt uitchecken. De weergoden trakteerden ons op een stevige regenbui. Hmmmm, en dat in het warmste land van Centraal Amerika.

Net buiten Masaya ligt het fort Coyotepe... een oude burcht in de jaren 30 door de geduchte Somoza omgebouwd tot een gevangenis voor dissidenten, sandinisten, enz. De Somozas zijn eigenlijk drie personen: vader, zoon en zoon. Die zijn er in geslaagd van 30 tot eind 70 (tot de Sandinistische revolutie) een dichte grip over Nicaragua te nemen en zichzelf daarmede fijntjes te verrijken natuurlijk. Coyotepe bestaat uit een aaneenreiging van ondergrondse cellen waarin 15 tot 40 man samen werden opgesloten, zonder bedden of iets... enkel ne begaaide wc en wat luchtspleten (waardoor als het regende, water binnenstroomde dat niet wegkon). Daarbovenop zijn er nog wat pikdonkere isolatie- en foltercellen. Er is daar dus heel wat fouts gebeurd... in een cel hangen de sporen van bloed nog aan de muur. Foute plek - fout verleden.

Volgende stop werd de vulkaan Masaya met verschillende kraters. Onze gids beloofde ons lava, maar dat bleef uit. De Nindini-krater beloonde ons wel met een stevige opstoot rook tegen het einde van de dag. Toch wel indrukwekkend zo knal aan de rand van een actieve vulkaan staan... zo'n krater is veel groter dan wij ons inbeeldden. En rondomrond lavavelden. Maf.

´s Avonds langs het Lago de Apoyo gepasseerd... een oude ingestorte krater die nu een meer vormt. Het water voelde nog zalig aan en zag er superhelder uit. Toch nog effe erin dus. Hmmmmmmm!

Tijdens onze churrasco en pescado kregen we tot slot nog een Moonrise te zien... een primeur, nooit over nagedacht dat dat kon! Prachtig!

Morgen wordt het een lange dag... om 5u in Managua de bus naar Tegucigalpa en dan proberen een vlucht te checken tot La Ceiba... there we go again!

Ometepe

2006-03-14T01:04:00.000+01:00

¨Damned! Ben juist van het eiland weggevaren en op het vasteland aangekomen... Maar geen nood, ik keer wel terug, dus C U 2 nite in Altagracia, Hospedaje Castillo...
Salute!N.¨

En zo geschiedde... na een lange dag wachten in San Carlos (geaccompagneerd door de nodige alimentatie) en een boottrip van 10 uur (met de Spanjolen en op de valreep Ian en Marije... u herinnert het zich wel... de fietsers) meerden we om 2pm aan op Ometepe alwaar Deemsla (aka Niels Hendrix) ons, het moet gezegd, vriendelijk ontving in hospedaje Castillo. Yeeeeeeeehaaaa! Nog even wat Victorias en opluchtingen en de nacht is helemaal goed.

Zaterdag laten we ons, en de Zweedse Tina, meenemen door AB (ofte Abegardo) naar een respirador del Volcan Concepcion. Ometepe is nml niet meer dan een samensmelting van twee conische vulkanen: de Maderas, inactief en de Concepcion, actief (sinds afgelopen zaterdag zelf).

De respirador stelt niet veel voor, een gat waardoor de vulkaan afkoelt... soort van natuurlijke AC lijkt het. Maarrrrrrr, daarna gaat het richting Ojo de Agua (letterlijk het oog van water), een on-ge-loof-lijk helder basin alwaar we ons atletisch in laten plonsen dmv ne 'swing' in een boom. Aaaaah... relajar!

's Avonds belanden we, wegens omstandigheden, op Playa Venecia. Een betere plaats en gelegenheid (el rencuentro de Deemsla) kunnen we ons niet indenken om onze Flor de Caña (de lokale Rum) te kraken. 3 glazen, wat ijs en wat limoenen en de avond is goed begonnen. Schommelend in onze mecedoras op ons prive terraske blijken we een magneet voor al wie nog niet slapen is (de bar is dicht)... Jordi en Cesco (de Spanjolen) op kop :)

Onze 'kruis'-tocht zit er op... Deemsla moet afdalen naar Costa Rica, wij nog wat rondhangen en de Maderas beklimmen. Adios! Dude, het was alwederom een waar genoegen in uw gezelschap tijd te verdrijven :) Tot over een maandje in Belgica!!! Que te vaya bien!
Trouwens, de magische wegen der 'FENCE' zijn ondoorgrondelijk... zo zijn wij (en grotendeels de grote Toon Aerts) er op wondere wijze en in totale afwezigheid in geslaagd een nieuw kind genaamd 'Locked Up' op de wereld (en meer specifiek, Nederlandstalig Belgica) los te laten... compleet met modderfokkin vette clip en al... check it out! Ik bedoel check it out!!!

Wij belanden ondertussen na het Nielselijke avontuur in de Finca Magdalena (gezellige boel hier) aan de voet van de Maderas. Maar gezien maandag blijkt dat het te bewolkt is, zien we er van af om hem te beklimmen... er komen er toch nog andere aan de beurt. Veel meer dan genieten doen we dus niet hier in de Finca ;) Tis te zeggen, we hebben ons wel op een queeste begeven om ons Solentinaams schilderijtje te recupereren. Yep yep... Fuck... blijkt dat we onze zak met schilderijtje en prullekes van Solentiname op de bus hebben laten liggen! Onze meest gekoesterde vondst zomaar weg.

Maar niet getreurd, in het leven van 'LievenEnNatalie' zijn de wonderen nooit veraf! We zijn wederom in het bezit van onze 'kleine'... na veel babbelen met, en rondvragen aan de Nicas zijn we achter 'the right time and the right place' gekomen. En dat in een land van mensen waarvan we thuis schrik hebben dat ze ons gaan afschieten met een oude AK47... Nicaragua, een land van vriendelijke, hartelijke, opgewekte, eerlijke mensen.

PS - dude, ge zijt ne nacht te vroeg weggegaan, want gisteren op de WC vonden we dit exemplaar! De hand is van een of andere zatte Amerikaan die niet meer echt wist waar hij mee bezig was: ¨Hey man, my finger is all numb!¨

Lago de Nicaragua - Solentiname

2006-03-10T16:49:00.000+01:00

Via Los Chiles, een typisch einde-van-de-wereld afgelegen grensdorpje (en het enige dat authentiek aanvoelde in Costa Rica), met de boot de grens over naar Nicaragua. Nicaragua klinkt thuis misschien nog steeds naar guerrilla maar hier lijkt het onmiddelijk te klinken als relakste gastvrijheid. Ze hebben hier ten tijde van de Sandinistas veel internationale vrijwilligers zien arriveren, dus deze mensen weten wel wat van de wereld.

In San Carlos aan het Lago de Nicaragua hoppen we mee op een boot van iemand die naar Isla Elvis Chavarría gaat. Een van de eilanden van de Solentiname archipelago, een ongerept paradijs alwaar los pintores primitivos... jawel, 'ongerepte paradijzen' schilderen.

We hebben zelf een schilderijtje bemachtigd van Soccoro Chavarría, familie van Elvis. En Elvis is een van de inwoners hier die revolteerde tegen de National Guard van Somoza maar in 77 vermoord werd. Yep, dit land heeft een stevige geschiedenis, en iedereen hier heeft hem vers in het geheugen.

Tis hier inderdaad een soort van Paradijsje... een stuk of 36 eilandjes, wild begroeid met een overvloed aan vogels (we hebben er geen idee meer van hoeveel verschillende soorten er ondertussen gepasseerd zijn). We vormen ondertussen een viertal met twee wacko Espanjolen... Cesco, rondhangende in Costa Rica en Happy Jordi, rondhangende in de wereld.

Cesco weet een oldskool visnet te versieren... traditioneel werpen geblazen. Beestig! Uiteindelijk zien 9 vissen hun leven beëindigd in ons net. Fileren die handel! Shubben schrapen, vinnen knippen, opensnijden en ingewanden eruit pulken... beetje look, salsa en zout... spies erdoor en hop op het vuur. La Cena está - Nicaragua Ah yeah!

Gisteren heel de dag met de boot over het meer en naar el río --- (eh, ff vergeten). Kaaiman gezien, wederom megaveel vogels, visarenden, kingfishers (Martín Pescadores), Leguanen zonnend in bomen... hier zit echt veel, en helemaal ongerept.

Soit, tis hier gewoon heeeeeel fijn en heel relakst. Swingend in onze amaca, met een pintje in de hand, kijkend hoe de zon langzaam ondergaat. Wandelend over de vele paadjes, passerend langs totaal afgelegen huisjes waar viejos zitten te schommelen in hun stoel. Badend voor de steiger van onze hospedaje Mira Estrellas. Alweer zo'n plaats waar ge niet echt wilt vertrekken... maar toch. Ometepe ligt op ons te wachten en zo blijkt, Niels ook. Als Deemsla erin geslaagd is zijn plan vol te houden dan kruisen onze wegen vannacht in Altagracía. Eerst nog even 10 uur op de boot! De Flor de Caña zit al klaar in onze zak... laten we er maar gewoon een feesje van maken :)

Santa Elena - Monteverde

2006-03-10T16:02:00.000+01:00

Monteverde is zowat het meest platgelopen Nationaal Park van Costa Rica... maar met reden natuurlijk. Het nabijgelegen Santa-Elena heeft echter net hetzelfde te bieden maar is gelukkig iets goedkoper. Das waar wij moeten zijn dus. Hier vindt ge Bosque Nuboso, ofte cloud forest, niet te verwarren met rainforest.

Er valt hier minder regen dan in het regenwoud maar toch is het vochtiger... warme lucht van de pacific botst hier met die van de Atlantic en Arenal boven de bergrug... afkoeling en zowat constant wolken dus, vocht met hopen in de lucht. Dat vocht wordt opgenomen en gefilterd door een massa mos die hier zowat alles bedekt... MOOOOOI! Aangezien de zon niet ver reikt door het dichte bladerdek en haar haast constant wolken in de weg zitten, zijn de meeste dieren hier nogal donker en saai van kleur... kwestie van efficiënt op te warmen. Das althans wat onze gids ons wijsmaakt. We krijgen les in Epiphieten (orchideeën bvb): planten die andere planten gebruiken, maar er niet op parasiteren. En er zijn ook Hemi-epiphieten zoals de Strangler Fig. Een zaadje daarvan belandt op een bestaande boom (bvb dmv een vogel). Twee lianen groeien naar beneden om uiteindelijk in de grond te belanden, terwijl hij bovenaan een eigen kruin ontwikkelt. Hij zorgt dus voor zijn eigen zon en water zonder de bestaande boom uit te zuigen zeg maar. Eens de lianen de grond bereiken, groeit hij echter al wurgend helemaal om de oorspronkelijke boom, die dan uiteindelijk afsterft zodat er een holle boom overblijft. Victorie voor de Strangler Fig! Muy interessante... maar genoeg hierover.

God staat ons bij want we krijgen een Quetzal te zien... zowat dé vogel der vogels voor de Mayas en nog steeds voor Guatemala. Woehoew, helemaal in de wolken door een vogel... letterlijk en figuurlijk, that is!

In de namiddag gespen we ons in langs alle kanten om ne Canopy tour te doen... roetsjen met een soort van katrolleke hangend aan kabels die hoog opgespannen zijn in het bladerdek. Van het ene platform naar het andere... met een handschoen uw eigen afremmend, rechtstreeks op de kabel zodat ge uw knieën niet breekt wanneer ge full speed aankomt. Tis eens wat anders om een bos te bekijken, alhoewel ze u er hier mee doodgooien. Allemaal fijn maar het mocht toch nog wat feller zijn. De tarzanswing (best te omschrijven als ne elastische mega-schommel) kon de adrenaline wel opdrijven :) Woehahahaaa!

De nachtwandeling was te gek... luiaards op het supergemakje kruipend in bomen, overal lichtgevende kevertjes (zeer sprookjesachtig), een kotsende duitse, slapende vogels (ongelooflijk hoe die dat kunnen op zo'n dun takje), stekelvarkens, coatis en tarantulas. Het mag duidelijk zijn dat er ´s nachts veel meer te zien valt.

Allei, be that as it may, op naar de volgende... of beter, bye bye Costa Rica want onze geldbeugel lijdt! Nicaragua, here we come!

Dominical y Manuel Antonio

2006-03-04T19:30:00.000+01:00

Ten westen van San Isidro, aan de Pacific, ligt Dominical. Een relakste surfspot. We krijgen gezelschap van de Duitse Anna en Daniel (hardcore snowboarders die het surfen hebben opgenomen) die we al eerder in Pedasi in Panama kruisten. We planten ons in het strand en kijken de hele dag naar hoe de kleine surfertjes in de verte golven proberen te pakken. Een adembenemende zonsondergang volgt, waarna we ons richting een surfbar begeven om tssn 'tha dudes' een in mangosaus gedrenkte en gepanneerde vis binnen te werken. Hmmmmmm!

De dag erop knallen we verder naar Manuel Antonio, een platgelopen Nationaal park, mar daarom niet minder indrukwekkend. Bij aankomst settelen we ons in Costa Linda, trekken we de ropa de baño aan en laten we ons in het zaaaaaaalig warme water overweldigen door de kracht van de golven. Beestig, de goesting om te surfen begint te groeien, alhoewel dat voorlopig nog te duur in de oren klinkt... 80 dollar voor een half dagje met 1uurtje les... pffff.
'S avonds blijven we hangen in het hostalletje en lullen we wat met Ian en Marije die per fiets het continent doorkruisen. Damn, en wij worden hier al gek van de hitte, wat moet dat wel niet zijn op ne volgeladen fiets?

's Morgens vroeg eruit en het Nationaal park in. De ingang lijkt op Disney Land maar eens binnen, lukt het om de grote groepen in kaki outfit gehulde en met kijkers en cameras gedrappeerde senioren te vermijden. Prachtige stranden ingesloten door palmen, rotsen en azuurblauwe oceaan, dicht regenwoud, bomen met uitstrengende wortels... dit is een idylisch stukje aarde. We zien luiaards, tapirs, iguanas, spider monkeys en cappucijn-aapjes... zonder gids nog wel! Lucky us.

Nu, alweer een dag later, zitten we te wachten in Puntarenas op onze bus naar Santa Elena, volgende stop van betekenis. Puntarenas is een 'vergane-glorie-havenstad' zoals er zovele zijn te vinden in Centraal Amerika. De houten huizen tonen tekenen van verval die opgelapt zijn met pastel-verf, de hoteleigenaars zien u precies liever gaan dan komen... das nog es Cetraal-Amerikaanse sfeer hier!

Costa Rica - San Isidro

2006-03-04T19:08:00.000+01:00

Alweer een bustocht en een eeuwendurende grensovergang later staan we in San Isidro. We proberen Pieter (voor zij die hem niet kennen: een wereldberoemde belgiese bioloog en birdwatcher die zo'n 3,5 jaar geleden het voorbeeld van zijn vader is gevolgd en in Costa Rica is neergestreken... tevens een vrind!) te bereiken maar hij is er niet. 5min later lopen we hem als bij toeval tegen het lijf, te gek! The dude looks exactly the same!

'S avond gaan we wat eten en Jefe Libre (oftewel Jeffrey), een inboorling van Minnesota die ons op de bus naar hier vergezelde, schuift mee aan. Ons gesprek gaat van 'birdwatchen' over 'hongos' via 'Bush' naar 'man as the missing link between apes and Aliens man!' All Jeff was saying is that anything is possible man! Whatever, Jeff is ok.

Dinsdag sloffen we door een Nationaal parkje bij Quebradas... heel op het gemakje allemaal. Met wat geluk kunnen we zeggen dat we een gordeldier hebben zien wegrazen. Wooooow! Het blijft een rustig dagje.

Woensdagmorgend echter vroeg eruit... om 6u staan we samen met Pieter in Talari, het domein van zijn vader, om vogels te gaan spotten. En verdemme, zo ne professionele gids bij de hand hebben helpt. We verplaatsen ons geen vijf meter of we zien al een stuk of 10 soorten de verrekijkers en scope passeren. Ik zeg maar wat... ne Gray-headed chachalaca, ne Pearl kite, ne snowy-belied hummingbird, ne Ringed Kingfisher,... we saw em all! Beestig!

We volgen Pieter nog ff mee naar zijn Dallas-appartementje in the San Isidro suburbs, maken misbruik van zijn digitale faciliteiten en delen een afscheidsmaal. Grappig hoe normaal alles lijkt, net alsof we gewoon in Apen in een of ander kot zitten en iets gaan eten. Pieter, merci man, twas fijn om u nog es te zien !!!

Bocas Del Toro

2006-03-01T02:11:00.000+01:00

Vele kms en een stuk of 6 bussen, 5 taxis en 1 water-taxi later staan we in Bocas. Een Caraïbische archipel in het Noord-Oosten van Panama dicht tegen Costa Rica. Het zit hier dan ook vol met creoles... afstammelingen en mixen van oude Jamaicaanse en franse kanaalwerkers. Begaaid rasta-Engels is hun voertaal... 'Yes man, u unnestand, see me jus like to pass a good time, u know man' en als ze even doordrammen wordt het Guari-guari, een onverstaanbare mix van Engels, Frans en Spaans.

Wij belanden voor 16 dollar in Mondo Taitu (lucky us want ALLE andere keten zijn hier duur en vol), de surfers-hangout: 'Yeah-eah, far out dude, did you see me rip that one, man that was just so fuckin wild!' Iedereen hier heeft blond haar tot op zijn schouders, blauwe ogen en een goudbruin gespierde torso... we blend right in ;)
We eten wat voor 5 dollar, slenteren wat rond en rusten ons uit met de nodige ingrediënten om de avond op het terras bovenaan het hostal door te komen. Morgen wacht ons een dag op een wit strand met azuurblauw water...

En yeppa, gaan Snorkelen aan Punto Hospital... beetje wilde zee maar het ging wel. Er ligt daar een koraalrif voor een klif, waartegen de golven beuken, en wat dieper valt dat koraal plots weg in the deep blue... spooky! Onze bootman probeert ons af te zetten. Wanneer hij ons dropt in het baaitje wordt het plots 20 ipv 10 dollar en komt hij ons over een uur terughalen ipv over drie uur: 'cant u see wass happenin man, tha sea is comin, look around u man!'. The asshole! Ik geef hem 10 dollar (in zijn gedachten de helft) en regel een compromisje wat onze ophaling betreft. Terug aangekomen in Bocas stappen we gewoon vd boot zonder omkijken... bye-bye man! :)

Na twee nachten Mondo Taitu in Bocas hebben we een lancha naar Bastimentos genomen, een eilandje in de buurt dat er nog wat creoolser en authentieker uitziet. Afgeleefde houten paalwoningen in pastelkleuren met terrassen waarop de inwoners de dag wegschommelen. Wij strijken neer in Hostal Jaguar dat boven het water ligt... en we slingeren er op los in onze hangmatten. Antonio doet ons de hele uitleg over Bastimentos... iedereen is min of meer familie aangezien maritale relaties (of hoe heet zoiets) niet zo nauw genomen worden en er nogal lustig op los geskipt wordt. En hij houdt van sporten, onze Antonio, zo kunnen ze nu en dan ergens in Panama een matchke gaan spelen en zich een heel weekend bezatten en vrouwen versieren. 'He juss like to pass a good time, u unnestand, with his Ron or his beer. An if he no got no cash he juss go an fish a little so he got somethino eat, u unnestand.'

We maken tripjes naar Playa Wizard en Red Frog beach... de enige plaats ter wereld waar de Rana Roja (Red dart frog) te vinden is. En we vinden de anderhalve cm grote giftige rakker! Yeehaaaa! Een andere trip met lancha brengt ons langs een baai waar dolfijnen voorbij wippen en langs kleurrijke koraalriffen langs de mangrove met gigantische zeesterren. Mooi, mooi!

We hebben dus eigenlijk vooral genoten en gerelakst op stranden, in zee en in hangmatten, gegeten op terrassen boven het water en gelezen over wat er nog allemaal gaat volgen. Aaaah, de Caraiben (de trema's en dergelijke zijn hier steeds moeilijk te vinden).

Ondertussen is El Carnaval losgebarsten. Aanvankelijk wilden we terugreizen naar Azuero maar bij nader inzien bleek dat een beetje te geschift. Dus maar op naar Bocas met de boot om het daar mee te gaan vieren. Viel echter een beetje tegen. Het meest spectaculaire was een optochtje van zwarten met percussie en kinderen en pubers die dansten alsof hun leven er vanaf hing. Voor de rest was het drinken geblazen en keiharde reggaeton luisteren, want veel geshaked werd er niet... beetje zoals een dorpsfeest hier... maar dan wel lekker tropisch natuurlijk.

Allez, Panama zit er zowat op, via Almirante gaat het naar David (nachtje) en vandaar verder naar San Isidro del General alwaar de vermaarde bioloog en birdwatcher Pieter Westra zijn opwachting maakt.

Isla Cañas

2006-03-01T01:18:00.000+01:00

Des morgends de bus op in Pedasi en vroem een uur of twee later stonden we met onze voeten op de zuidelijke oever van Azuero, alwaar mangrove en een smal stukje zee Isla Cañas van het vaste land scheiden. Een korte trip met een Lancha en onze voeten staan op het eiland zelve.

Isla Cañas is een van de legplaatsen waar 4 (van de 8) soorten zeeschildpadden hun eieren komen leggen. Het is niet het seizoen, maar soit, naar het schijnt is dit plaatsje in het geheel niet aangetast door toerisme (in tegenstelling tot Tortuguero in buurland Costa Rica). En zo blijkt. Als enigen strijken we hier neer en krijgen we een plaatsje toegewezen bij iemand in het dorp om de nacht door te brengen. We maken een afspraak met het enige restaurantje om ons van een almuerzo en cena (middag en avondmaal that is) te voorzien ten gepaste tijde. Of mariscos en pescado (zeevruchten en vis) goed zijn? You betcha! (bleek ons in totaal voor ons beiden 8 dollar te gaan kosten)

Onze aandacht wordt getrokken door zwoele congas en klagerige zanglijnen. Op het geluid afgaand belanden we in een kerk waar iedereen helemaal uit de bol staat te gaan... een prediker loopt van links nr rechts met een micro hevig zingend weten-wij-veel-wat te prediken terwijl de beminde gelovigen schommelend en beamend 'Amen' en 'Gracias a Dios' scanderen. Het zingen stopt al snel en het spektakel maakt plaats voor een nieuwe prediker die enkel en alleen... predikt. Hmmmmm, dit kan nog uren duren dus we muizen er vantussen.

We slapen even wat bij en trekken dan alvast maar naar het strand om de dag te slijten. 10km perfect strand gekneld tussen zee en tropisch woud. Dit is dus de plaats waar duizenden schildpadden hun harde werk komen verichten onbewust vechtend voor het behoud van hun eigen soort.

's Nachts gaan we erop uit met de dochters van onze dueña, op zoek naar een schildpad. Na lang zoeken kruisen we een spoor in het zand... voorzichtig het spoor volgend belanden we bij de plaats waar een oude reus zijn werk voorbereid. We houden het voorlopig pikkedonker om het dier niet te storen... God weet hoeveel jaren, kms en gevaren ie allemaal getrotseert heeft om hier uiteindelijk op dit strand te belanden. Wanneer het 'eieren leggen' effectief bezig is gaat het pillampje aan (aan de achterzijde). Het is zo ontzagwekkend om dit dier hier te zien persen... een raar gevoel rilt door onze lijven. Na een half uur hard werken en zo'n 30 eieren later begint ie het gat te dichten met zijn vinachtige poten. Doffe ploffen met zijn schild egaliseren finaal het zand. Rest hem enkel nog, met zijn laatste krachten en regelmatige rustpauzes, zijn zware lijf terug te zeulen richting zee en te verdwijnen in het donker. Waaaaaaaaaaaaaaauw... dit raakt diep.

Voor zolang men zich hier kan herinneren worden de eieren 'geoogst' en wordt er jacht gemaakt op zeeschildpadden wereldwijd. In de jaren 70 werd er een programma opgezet dat 20% van de eieren moest beschermen. In die tijd waren er Arribadas (aankomsten van schildpadden in groep op eenzelfde moment) van 15000 schildpadden, nu zijn dat er 2 tot 3000. De hoop dat het programma de populatie zou beschermen of stabiliseren is dus overdreven. Pas na 15 tot 20 jaar zijn de schildpadden 'legklaar'... dus pas nu kunnen ze goed evalueren wat de impact is van de maatregelen, vertelt Fernando.

Fernando is zo'n beetje de meest indrukwekkende persoon die ons pad tot nog toe heeft gekruisd. Deze mens, met getrimd snorretje, openhangend wit hemdje en strooien hoed, is doordrongen van vriendelijkheid en oprechte zorg voor hetgeen hem omringd. Hij serveert ons s'avonds een hemelse Pargo Rojo (Red Snapper), eerder op de dag gevangen. De volgende morgen brengt hij ons terug naar het vasteland en praten we de 120 minuten weg die onze bus te laat is. Deze kolos van een goedzak pinkt zelfs een traan weg als we afscheid nemen.

Door Fernando (in Cañas) en Cosme (in Pedasi) wordt het idee om carnaval te komen vieren in Azuero zeer verleidelijk. Azuero is de bakermat van het Panamese carnaval dat hier een week na ons vertrek zal ontploffen in een 5-daagse mescla van dans, muziek, water en veeeeel Ron (rum) ... Hot damn, we wanna come back!

Maar eerst... via David naar het Caraïbische Bocas del Toro... a bit of Paradise. Dat motte we zelf es ff gaan uittsjekke!

La peninsula de Azuero - Pedasi

2006-02-23T00:36:00.000+01:00

Op naar Azuero en meer bepaald Las Tablas (als tussenstop) en Pedasi. Slaperige dorpjes met een relakst sfeertje... hier krijgen we Panama voor het eerst echt te voelen.

De mannen lopen hier rond als in B-films met een centraal Amerikaanse setting. Strooien hoed met omgeplooide flap, wit hemdje dat wat open hangt en een fijn getrimd snorretje op de bovenlip. Iedereen lacht, iedereen zegt goeiedag en steekt daar nog zijn hand bij op ook, iedereen is ontspannen en doet wat hij/zij doet op het gemakje. Hier hangt iets 'goeds' in de lucht dat niet te vatten is. Zoals "het zuiden" goed is voor reuma, zo is Azuero goed voor het humeur. Eigenlijk zou iedereen hier wat van moeten proeven... het vriendelijkheidsprincipe. Dat werkt!

Na een nachtje Las Tablas belanden we in Pedasi. Nog relakster en 'laid backer' en het duurt geen tien minuten of we hebben al ne kameraad in het lokale restaurant: Cosme. Nog tien minuten later hebben we al een Lancha (boot) geregeld om de volgende dag naar Isla Iguana te gaan (Cosme's broer, Terry, is kapitein van dienst). Nog tien minuten later verorberen we onze eerste vis en Panama biertjes voor 7 dollar. Ah this is going goooood. Nog ff naar Playa El Torro om de dag te laten wegglijden.

Ik heb me altijd afgevraagd hoe het moet voelen als er in een Western een indiaan of ne cowboy van zijn paard geflikkerd wordt, met zijne voet in de beugel blijft hangen en dan voortgesleurd wordt door zijn paard. Hoe lang houden die kleren en die huid dat uit voor hij helemaal en traag weggeschuurd wordt?

Op de weg terug van het strand mogen we bij wat locals mee in de pick-up kruipen wat ons een half uurtje wandelen bespaart... fijn. Met het haar in de wind en Natalie aftekenend tegen de zonsondergang cruisen we over een zandweg terug naar het dorp... als plots de 'baar' waartegen ik leun, achteraan de pick-up, openvliegt en ik er in volle vaart uitgeflikkerd word. Ik kan nog net de zij-railing vastgrijpen en voorkomen dat ik er echt uitval... met een been in de laadbak maar mijn ander been eruit en achterover geslagen beland ik steunend met mijn linkervoet, geschoeid met een bescheiden teenslipperke, op de zandweg. Ik ben verdomme gewoon aan het waterskien zonder skis en zonder water op ne weg vol stenen achter ne pick-up in volle vaart... STOP, STOP, STOP... PARA, MIERDA! Het duurt ff voor de chauffeur door heeft wat er gaande is en stopt. Ik vraag mij ondertussen af wat het is dat ik te zien ga krijgen wanneer ik mijn been terug binnenhaal (en eindelijk een antwoord op mijn Western-vraag). Maar mirakel, mirakel... het valt allemaal mee... enkel mijn dikke teen ziet er gehavend uit en met het ijs uit onze companen hunne frigobox kan ik direct mijne voet onder handen nemen. Ik voel niks want de druk heeft mijne voet zo'n beetje verdoofd. Ik ben content...en Natalie ook :)

Om dit lang verhaal kort te maken en bezorgde ouders gerust te stellen... ik heb 'em goed verzorgd en hij is na twee daagjes ook nog eens vakkundig schoongemaakt door een verpleegster voor 1 dollar. Mijn Charlie Chaplin-loopje is er alweer uit en mijn sletsje werkt nog steeds. Kortom, all is well en much ado about nothing already.

De volgende dag gaan we (hinkend) met Terry (met Franse R hier, grappig) zijn lancha naar Isla Iguana (45 dollar)... een onbewoond en ongerept eiland met witte zandstranden omringd door koraalrif. 's Morgens nog even snorkels gaan kopen bij een geflipte slaapwandelende Amerikaan die helemaal in het Panamese ritme zit. De duikbrillen krijgen van hem een beurt met tandpasta alvorens het gebruik. (2 dagen later diezelfde Amerikaan even slaperig: "Hey, did I tell you guys you should rub them glasses with toothpaste?")
Heel de dag hebben we het eiland zowat voor ons alleen, snorkelen we tussen de meest geflipte vissen, spotten we iguanas en doen we niks. Tijdens een snorkelbeurt merkt Natalie plots een schildpad op. Geweldig, samen met de schildpad een eindje zwemmen, zoooo rustig, zoooo wonderlijk. Aaaaaaaaaah. Ultiem genieten!

Later op de dag krijgt Natalie haar deel van ongemak te verwerken... door het vele snorkelen en ondanks het herhaaldelijk insmeren ziet zij er nu uit als "tha human lobsta". En tis bad! Gezien mijne voet en Natalie hare buik, rug en billen besluiten we dus ons verblijf in Pedasi maar te verlengen met een dagje of twee. Een dag geheel in de kamer met natte handdoekjes gedrapeerd over de billetjes en een voet gesteund door een kussentje.

De volgende dag in de schaduw van het strand van El Torro (ff ne deja-vu op de zandweg) alwaar we bij Peter, ne hier voor een maand met zijn hangmat gestrande New-Yorker, belanden. Later op de namiddag arriveren er twee Panamezen... Boris en Orlando... er wordt geluld, er wordt gelachen, er wordt straffe koffie gezet... er wordt alweer genoten. Damn die mensen hier zijn te fijn... een ideale woonplaats dit schiereiland. Doet een mens -alweer- nadenken.

Na vier dagen Pedasi, tijd om nog wat verder af te dalen... Isla Canas... een van toerisme gespaard eiland waar zeeschildpadden hun eieren komen leggen.

Ciudad de Panama

2006-02-22T23:50:00.000+01:00

Lima was een snelle 'city-hop' tussendoor, even terug gepasseerd bij oude bekenden, Luis en Gladys, en goed gegeten...milanezas de pollo die zo groot zijn als een normaal bord. Hmmmm. Zondag de 12e om 3 uur 's nachts eruit en naar de luchthaven... eerst een vlucht naar Bogota, Colombia en vandaar naar...

Ciudad de Panama. Door zijn ligging altijd een stad van groot economisch belang geweest. Vanaf de koloniale tijd als haven om het in Latijns-Amerika vergaarde goud naar Spanje te verschepen (een magneet voor legendarische piraten als Francis Drake en Henry Morgan), in de 20e eeuw en nu nog steeds als doorvoerkanaal... het Panamakanaal... u know (aanvankelijk gebouwd door Fransen en later Amerikanen, met behulp van massaal stervende chinezen en zwarten van de West-Indies). Geen wonder dus dat Panama City een smeltkroes is van culturen... een echte metropool.

"No entiendes, es desorganisado aca" kregen we te horen in de taxi van de luchthaven naar ons hostalletje op het 3e verdiep in een flatgebouw. Met adres en naam van het hotel en een kaartje dat de ligging aanduide, kunt ge in een taxi dus niks doen. 'Landmarks' moeten ze hebben. Iedere straat heeft minstens twee straatnamen en de stad is verdeeld in barrios of zonas. Wat als gevolg heeft dat NIEMAND hier weet wat waar ligt. Zo hebben we ook met een taxi op een blok van het hotel gestaan -zelf doorhebbend waar we waren- met een taxichauffeur die beweerde dat we ergens anders moesten zijn... begon die kerel aan iedereen in de buurt te vragen waar dat was. Ik dacht, dan haal ik maar een kaart boven en toon ik het die mannen zelf... bleek dat die zelf nog niet eens konden aanduiden waar ze ergens waren in Panama. Crrrrrrrrrrrrazy!

Los daarvan is er het probleem van "nutteloze informatie verschaffen om niet toe te geven dat ge het eigenlijk niet weet". Een voorbeeld. We wilden maandag naar Isla Taboga gaan, een eiland voor de kust van de stad. In het hotel wisten ze te zeggen dat er boten om half 8 vertrekken. Op de site stond echter dat er 's maandags geen boten waren. Dan maar dinsdag gaan... nog ff checken voor de zekerheid bij de IPAT (touristen info). Yep, yep dinsdag boten om half 8 en half 3. Wij dinsdag dus naar de pier, taxirit van een half uur. Taxista zet ons af aan de verkeerde pier... half uur wandelen tot aan de andere pier om daar te weten te komen dat er dinsdag namiddag geen boten zijn... ah neen, toch ni dinsdag namiddag! Gisteren was er wel een boot in de namidag, maandag moet ge komen. FUCK! 3 uur en 10 dollar lichter staan we terug in het hotel om onze bagage op te pikken en Ciudad de Panama een ongemeend vaarwel te zeggen. Op naar de busterminal en we zien wel... weg van hier.

Hebben we hier dan niks gedaan? Oh jawel, in Casco Viejo (het verloederde oude centrum van Panama) rondgeslenterd... werelderfgoed in verval. Alhoewel er pogingen zijn om dit deel te restaureren met het oog op toerisme. En dat ten koste van de vele armen die er meestal illegaal wonen. Geen wonder dat ze u hier dus niet al te graag zien aankomen. Alhoewel, er zijn altijd wel een paar relakste vriendelijke open mensen te vinden... een eerste glimps van het echte Panama.

Later langs het kanaal tot aan de Pipeline Road getuft met de bus. Een Nationaal Park vlakbij de stad alwaar de hoogste diversiteit aan vogelsoorten te vinden is. Veel hebben we er echter niet gezien maar wel een paar neusapen (als die bestaan tenminste, zoniet hebben wij ze dus zopas ontdekt en dopen we ze MONO NATALIVIUS) en jonge tapirs. Aan de pipeline road zelf geraken was trouwens ook een probleem want natuurlijk had de buschauffeur, die er iedere dag langskomt, er nog nooit van gehoord. Teruggeraken was dan weer een ander paar mouwen: "Hay buses cada hora hasta las 10"... no fucking way dus. Twee uur gewacht in het donker op een bus terug om dan gelukkig met een minibusje, dat zo vriendelijk was even te checken wat we daar nog stonden te doen, terug tot de stad te geraken.

Ahora entendemos, ES desorganisada aca! (voor de slechte verstaanders: "We hebben het door, het IS hier gedesorganiseerd")

Exit Peru - enter Panama

2006-02-13T03:20:00.000+01:00

Nog ff snel... we zijn ondertussen veilig in Panama geland! In Peru hebben we nog een moordende busrit overleefd. 24uur pure hel... huilende babies, overstromingen, rotsen op de weg, in de modder vastzittende vrachtwagens, kapotte airco, skippende DVD-speler, fucking luide alsmaar repeterende Cumbia,enz. Maar daarover later meer.

Panama City gaan we nu nog even ontvluchten door ons terug te trekken op een eiland zo'n 20km voor de kust. Even wat uitrusten en nadenken over een mogelijk reisplan... op een wit strand met een cocktail in de hand uiteraard. ;)

Machu Picchu

2006-02-11T23:27:00.000+01:00

Aangezien dé Inca Trail in februari gesloten is en de Choro Trail er ook een was, hebben we besloten om een alternatieve 3-daagse route te ondernemen. Jhon ("no, not John") onze gids, zou ons meenemen naar Santa Teresa, een dorpje dat verder ligt als Machu Picchu (=MP), om vandaaruit zo'n 10km te wandelen naar MP. Op het gemakje.

Dit is de route die veel Peruanen volgen omdat ze het dure treinticket (het enige vervoermiddel dat in de buurt van MP geraakt) rechtstreeks naar Aguas Calientes (MP pueblo) niet kunnen betalen. New Skool! :)

De eerste dag was het een en al busrit dat de klok luidde (aangenaam vol uiteraard). Van de middag tot de avond door fantasties landschap. Van het hoge Cusco met helgroene weiden tot de overdadig begroeide flanken van de voor-Selva in Santa-Maria. Als ze denken dat de weg van La Paz tot Coroico de gevaarlijkste is... hmmmm, er is concurrentie.

In Santa-Maria hebben we snel (lekker en voor niks) gegeten in een of ander keetje en vervolgens alweer een micro (-busje) ingekropen met wat locals om nog tot Santa-Teresa te rijden. Het was ondertussen al pikkedonker... maar goed misschien, want de lichtjes van Santa-Maria leken zich in hoogte duizelingwekkend ver te verwijderen. Op een bepaald punt moesten we, omdat de haarspeldbocht te scherp was, een beetje doorrijden, 360 gr draaien, terug rijden en zo verder omhoog. Een geluk dat de chauffeur ne rustige en nuchtere (letterlijk) mens was. Uiteindelijk veilig en wel in Santa Teresa de nacht doorgebracht in alojamiento basico.

Dag 2 supervroeg eruit, ontbijt en hoppa, actie! We zijn nog niet weg of we moeten al een kolkende rivier over dmv zo'n katrolbrugje. Zittend op een slede erover roetsjen dus. Beestig... Enkele kms verder springen we achterop een camion om ons met de kop in de wind wat verder te laten voeren. Weeral beestig. :) Tot de weg versperd wordt door een vrachtwagen die vuilnis staat uit te laden in een treinwagon. Vandaar dan maar te voet over het spoor door het groene dal tot aan Machu Pichu. We wandelen helemaal om de berg heen, af en toe al een glimps van MP opvangend, om uiteindelijk aan een lange klim te komen die ons recht naar de ingang leidt. Hell, Dios mío. Moordende klim, blij dat we die Inca Trail niet hebben moeten doen én blij dat het weer aan onze kant staat!

MP ligt nu aan onze voeten, een Inka ruine die, nooit door de Spanjolen ontdekt, nagenoeg intact 500 jaar overwoekering door jungle heeft overleefd. Gelegen op 2400m, tactisch omgeven door dalen langs alle kanten gevormd door de Urubamba of Vilcanota (rivier). In-druk-wekkend! Enorme terrassen die soms, de verbeelding tartend, steil gelegen zijn. Een volledige woonwijk, tempels in Inca Imperial-stijl, groene plazas... het enige wat ontbreekt zijn de strooien daken en de Inkas zelf. Ongelooflijk wat die mensen op zo'n plaats realiseerden.

Hier hangen we uren rond, begeleid en onbegeleid, rondlopend en relaksend... BEESTIG! Tot slot ondernemen we nog een wandeling naar een van de toegangswegen... el puente Inca (brug) die tegen een werkelijk verticale wand geconstrueerd is. Kan nog altijd niet geloven hoe ze die daar tegenaan gebouwd hebben.

Uiteindelijk, na de afdaling en nog wat kms, belanden we in Aguas Calientes... moe maar voldaan schrokken we een hele menu naar binnen. Op afraden van Geert, toch maar naar de thermale baden gegaan... even wat geluld met bijna-handtastelijke Peruaanse boekhouders in wording (interessant!) en goed geslapen.

Dag 3, exit MP, exit Aguas Calientes, exit avontuur... alhoewel... Blijkt (om 5u des morgends) dat Jhon geen treinticketten heeft gekocht en dat we mogen liegen dat het groen ziet, met dollars zwaaiend, om hier weg te geraken. "Pero tenemos que estar en Cusco en la tarde porque tenemos un vuelo a Lima, y si no cojemos este vuelo, no podemos cojer nuestro vuelo a Europa esta misma noche tampoco... déjenos subir, por favor, señora!"

Soit, we zijn er geraakt... trein, taxi, bus, taxi... Cusco una vez mas!

Cusco

2006-02-11T22:27:00.000+01:00

Cusco, Cusco, Cusco... waar beginnen en waar eindigen? Wel, Cusco is een prachtige stad... een kolionale stad gebouwd op de grondvesten van wat ooit dé Inca-hoofdstad Qosco was. De Spanjolen hebben het daar natuurlijk weer mooi geflikt... tempels werden vakkundig leeggeroofd, Incas vermoord en gebouwen afgebroken om er nieuwe "eigen" kerken weer bovenop te zetten. Notabene met dezelfde bouwstenen die de Incas ervoor zo vakkundig hadden geprepareerd dat ze er in Europa alleen maar van konden kwijlen... misschien was het dat wel gewoon?

Soit, het werd zo stilaan tijd dat we nog eens "neerstreken", even wat verschillende dagen op dezelfde plaats blijven. Om nog wat beter "te minglen with tha people" hebben we besloten hier wat privé lessen Spaans te volgen aan de plazoleta San Blas... 2 uurtjes en half per dag voor zo'n 5 dagen. Lo que significa que ahora podemos hablar de manera que seamos Latino Americanos. Hmmmm, toch niet echt vrezen we... er zullen nog uren gesprekken moeten volgen vooraleer wij er écht inzitten. Bescheiden weliswaar.
Na wat zoeken hebben we aan San Blas ook een zalig hostalletje gevonden (Sumaq T'ikaq) gerund door een superlief vrouwtje (zo een van het type mama Rita, "natuurgewijs" bedoelen we), vergezeld van een hondje met compensatiedrang (zo een van het type "You lookin' at me?"). Zo kreeg ik prompt een verse Aloë (Vera, de cactus) in mijn mond om mijn lip te verzorgen... was er nmlk. in geslaagd 4 keer op dezelfde plaats in mijn lip te bijten.

Cusco is tevens omgeven door een overvloed aan Inca ruines, gelegen in de Valle Sagrado (De heilige vallei) eveneens vakkundig aangepakt door de Spanjolen. Zo is er op 20 mintjes wandelen van het centrum Saqsayhuaman (ofte "Sexy woman"), een ruine in drie lagen, met muren opgebouwd uit enorme stenen in "Inca Imperial"-stijl. Inca Imperial wil zoveel zeggen als bewerkte stenen zódat ze zonder voegsel perfect op elkaar aansluiten als ware het een puzzel uit een doosje. Alleen dan dat daar mega-tonners tussenzitten. Het straffe eraan is dat al die muren een kleine inclinatie hebben zodat ze (in combi met die puzzelpassing) beter bestand zijn tegen aardbevingen als de huizen die je nu overal tegenkomt. Ain't that something!

Een nachtje hebben we ons teruggetrokken in Pisac (een uurtje rijden van Cusco met meer dan 50 man in een half-grote bus, er kon écht niemand meer bij tot spijt van de chauffeur)... een van de vele dorpjes in de omstreken. Pisac is een marktstadje waar de mensen nog ruilen in plaats van verkopen. Wat niet wil zeggen dat de kraampjes met toeristische memorabilia stevig vertegenwoordigd waren. En natuurlijk ligt er, hoog boven Pisac, een ruine met enorme terrassen...

Op de terugweg van Pisac naar Cusco hebben we ons halverwege de busrit laten afzetten om de rest te voet te doen door het 'hoge' land en zo nog andere ruines als Tambo Machay, Puka Pukara en Q'enko te doen. Das zo te gek hier... ge kruipt -waar ge wilt- voor een appel en en ei op een volgepropte bus en laat u ook weer -waar ge wilt- afzetten... hoe gemakkelijk kan het zijn... die toeristische bureaukes die moeten nog al centen op zak steken!

Zo zijn we dus wel naar Machu Pichu gegaan... voor 100 dollar, terwijl gaandeweg bleek dat de busritten van de eerste dag ons eigenlijk slechts 18 sol of zoiets kosten... zo'n 180 beffers. Maar goed, het was me de moeite waard...

Puno, Uros, Amantaní y Taquile

2006-02-07T17:37:00.000+01:00

Van Copa naar Puno, ondertussen de grens gepasseerd, dus terug in Peru. Puno (ook gelegen aan el Lago Titicaca) heeft niet de koloniale uitstraling zoals vele Peruaanse steden maar is wel de hoofdstad van la fiesta de Candelaria, de uitvalsbasis voor de Uros Eilanden, Manataní en Taquile én een bron van goedkope cocktails (damn dat gaat afkicken worden in België). Wij weer content dus :)
Alhoewel we La fiesta de Candelaria hier niet zullen meemaken, we gaan net ervoor naar Cusco, zien we wel enkele groepen oefenen op straat... te gekke dansen met veel sprongen... doet een beetje denken aan Maori op Nieuw-Zeeland. Damn, dat moet er geflipt uitzien in volledig kostuum. Ze hebben hier van die overdreven geörnamenteerde drakenmaskers.
De Uros-eilanden zijn verankerde, drijvende konstrukties van stro. De Uros zelf, zijn een volk dat ooit voor de Incas op de vlucht is gegaan... en waar beter dan drijvend op een hoop stro in het Titicaca-meer? Ze leven van visvangst en eten hetzelfde stro dat ze gebruiken voor hun eiland en zowat alles wat er op staat eigenlijk.

Aan boord van een toeristische schuit, volgeladen met engelstalige reisgids-lezers (beetje zoals Neil zijn Palenque-verhaal en eigenlijk net zoals wij - afgezien van het "engelstalig" dan) passeren we enkele van deze eilanden. Die die aangepast zijn aan volgeladen toerisische schuiten namelijk. Het lijkt hier wel het Peruaanse Disneyland. Maar tis te begrijpen... tis eigenlijk om de overgebleven Uros een beetje af te schermen van het toerisme. De essentie van deze hele trip is eigenlijk dat we drie totaal verschillende culturen op drie verschillende eilanden (Uros, Mantaní en Taquile - waarvan de laatste twee echte eilanden zijn) bezoeken. De socio-diversiteit van Titicaca zeg maar.

In de namiddag worden we afgezet op Amantaní... hier worden we ontvangen door Fortunata (de rest van de groep zijn we tijdelijk kwijt) bij wie we onderdak krijgen voor de komende nacht. We kruipen samen de keuken in, een apart zwart geblakerd hutje met old-skool keramieken vuurtje, en beginnen pattaten te jassen voor onze eigen "Sopa de Quinoa" (en zo hebben we er al veel achter de kiezen - quinoa is hier even essentieel als rijst en rijst is hier ESSENTIEEL, geloof ons!).
Onze "Rough Guide" beweerde dat je op aarde niet dichter bij de hemel kan geraken als op dit eiland... en verdemme, het lijkt dat onze gids gelijk heeft. De vrouwen hier zien er uit als nonnetjes met hun Chucos, prachtig geborduurde unieke zwarte sjaals. Iedereen lijkt iedereen te kennen. In het ene dorpje cultiveren ze papas, in het andere maíz, in nog een ander quinoa ... en dat delen ze vredig met elkaar. Iedereen, zelfs de meest badass door hip-hop geïnfecteerde pubers halen hun meest oprechte "buenas tardes" boven wanneer je ze passeert. Nooit gezien of meegemaakt! Dit moet de meest vriendelijke plaats ter wereld zijn.

's Avonds laten we ons, beetje tegen onze zin, meesleuren naar een fiesta ingericht voor las turistas. Compleet in traditionele kledij grijpt onze Fortunata ons keer op keer bij beide handen om een soort van wiggel-waggel, van-links-naar-rechts-dans uit te voeren, vervolgens pirouettes te draaien, in cirkeltjes rond te hossen en ultiem hevig aan elkaar trekkend het tempo op te voeren tot kermistoestelachtige snelheden. Damn, onze 40-jarige gastvrouw kan er wat van op 4000m hoogte... dit vergt wat van een mens. Allez, al bij al hebben we goed gelachen dus :) onze toeristische vooroordelen overwonnen.

Met spijt nemen we de volgende dag afscheid van deze wonderlieve vrouw. We slagen erin de Chuco af te kopen die Natalie de avond ervoor sierde. Te gek, want das echt een ongeloofijk mooi familiaal stuk dat alleen hier op dit eiland te vinden is. ¡Gracias Fortunata!
Op naar Taquile... yet another island met zijn eigen klederdracht en gewoontes. Hier is de hoofdactiviteit gericht op textiel. Iedreen, en dan bedoelen we iedereen, loopt hier rond met een of ander breiwerkje dat ie op automatische piloot aan het afwerken is. Mannen en vrouwen, elk hun eigen techniek.
Natalie vergeet bij aankomst haar Chileense zonnebril tijdens een urinaire pauze, wat maakt dat wij Belgas de spreekwoordelijke berga (lul) zijn... even het eiland op en af lopen... om tot slot nog een heerlijke pejerey (vis) te verorberen. Hmmmmm, terug de boot op naar Puno, wat wil zeggen dat we weldra weer een bus moeten pakken. Een bus naar Cusco, de oude Inca-hoofdstad. Daar gaan we het wat rustiger aan doen en wat langer verblijven. Laat maar komen!

PS - tis niet de eerste, maar wel de eerste Nederlandse Australiër van 58 die we 'alleen' en met een rugzak tegenkomen... even om de ouders nog wat te stimuleren: Max Hendricks.

Copacabana y Isla del Sol

2006-02-07T16:59:00.000+01:00

Iets dichter terug naar Peru gegaan... Copacabana aan El Lago Titicaca. Volgens de Bolivianen ligt het "Titi" deel, van dit hoogst bevaarbare meer ter wereld (3800m), in Bolivië en het "Caca" deel in Peru. Daar zullen ze over de grens wel anders over denken.

Vanuit ons hotel hebben we zicht over Copacabana tot aan het meer... beestig. Ze hebben hier trouwens de beste en goedkoopste Trucha al Ajo (forel met look) ter wereld. Copacabana is, buiten een relakst beachtowntje, zowat het religieus centrum van Bolivia omdat ze hier de "virgen de -jawel- Copacabana" hebben staan. Een tactische zet van de Spanjolen om het volk dat op de eilanden leeft, en zo hun eigen sterke geloofsovertuigingen 'hadden', wat extra motivatie tot bekering te verschaffen. Al bij al een klein virgenitatje, maar naar 't schijnt gaan ze hier (net als wij vertrekken) feesten dat het niet meer normaal is.

We zijn hier eigenlijk om naar Isla del Sol te gaan... het eiland waaruit volgens de Incas de zon geboren is. Na een naate ochtendlijke boottocht zetten we voet aan wal in het zuidelijke Yumani voor 2 nachten op Isla del Sol. Zaaaaaaalig. In de voormiddag blijkt het hier steevast te regenen om op de middag om te slaan en om te toveren tot hete, zwoele zomerdagen. De eerste dag blijven we gewoon wat rondhangen id buurt van Yumani, genieten we van de panoramas, de rust, de babbels met minderjarigen comercantjes die langs de paden zitten... gewoon relaksen dus.

Wat een verschil met "thuis"... hier werken kinderen van 10 en 4 jaar de hele dag zelfstandig. Vertrekken 's morgens en geraken 's avonds zelfstandig wel weer thuis. Niks waar de ouders zich zorgen over maken. Soms zie je ineens enkele kolossen van stieren passeren en dan loopt daar helemaal alleen ne kleine van 5 met een stokske achteraan. Hele kudden schapen, bussels hout, souvenirs... de klein mannen doen hier net zoals de grote mensen, alleen spelen ze tussendoor wat meer. Super vrij en niet zo afgeschermd... ik denk dat ze hier niet snel ene zullen hebben met ADHD.

Dag 2 trekken we op het gemakje van het zuiden tot aan het noorden van het eiland (zo'n 10km), passerend langs dorpjes en baaien. Hmmmmm, hier ligt wel een baaitje waar we ons een eigen stulpje kunnen inbeelden. In Challa'pampa zoeken we een hostalletje en trekken we verder tot de Inca ruines van Chinkana. Tis een een al relaksen hier. Wat wandelen, wat zitten en rondkijken, een vers geitekaasje aansnijden, een buñuelo binnenwerken... damn, zo zou het leven constant moeten zijn. Natuurlijk werken de mensen hier keihard. Overal zie je oude Inca terrassen die tot op heden maximaal benut worden. De mensen (Aymara) hebben hier, dankzij het eilandleven, zo min of meer hun traditionele levenswijze kunnen behouden.

Dag 3 is het al weer vroeg terug naar Copacabana alwaar het relaksen zo stilaan ongekende hoogtepunten bereikt. Aaaaaah.

La Paz, la ciudad

2006-01-28T17:41:00.000+01:00

La Paz, gelegen op zo'n 3600m hoogte, is organisch uitgegroeid tegen de omliggende flanken. Het was onze uitvalsbasis voor de MTB-trip naar Coroico en de 3 dagen durende Choro Trek waarover je hieronder meer kan lezen.

Afgezien van het kleine koloniale centrum zijn de trekpleisters van La Paz de zuidelijke Aymara wijken. Superlevendig met overal marktjes. La Paz lijkt in feite wel één grote markt waar je alles kan krijgen. Behalve dan slippers in maat 46...

Vlakbij ons hotelletje had je de Mercado Hechiceria (de heksenmarkt) waar je llama foetussen, jaguars, kikkers met ingelegde gouden ogen, parfums met de welluidende namen "7 macho´s" en "steaming nights", wierook "atrai dinhero", en zoveel meer kan krijgen.

Een ander spektaculair punt is natuurlijk het verkeer... hier, nog meer dan elders, rijden ze als kiekens zonder kop en zijn ze er van overtuigd dat voetgangers een ondergeschikt ras aan de vier- of meerwielers zijn. Er wordt simpelweg naar je geklaksonneerd en verondersteld dat je aan de kant zal springen... if not... pech.

El Choro Trek (La Paz)

2006-01-28T15:46:00.000+01:00

Na onze regenachtige steden-trip en de Death Road was onze honger nog niet gestild. Deze keer werd het de Choro trek. Een zware trek, zo beloofde de brochure, en verdemme, de brochure had gelijk. Zo´n 58km, startend op een bergtop, afdalend door tropisch woud geteisterd door de zware regenval. 18km afzien per dag, zo zou snel blijken...

Wederom starten we aan La Cumbre, deze keer op 4900m in de sneeuw op een 500 jaar oud Inca pad... fantasties gewoon! Beladen voor drie dagen, vergezeld van Victor onze zeeeeer sympathieke en stoïcijnse gids (T-71994296 voor wie 'em rechtstreeks wil bereiken). Afdalen mag dan gemakkelijk klinken, maar na twee uur in de gietende regen op een superglad pad, waar iedere stap er een kan zijn om uit te glijden, is afdalen fucking zwaar. De spiertjes beginnen te trillen, de schoenen raken doorweekt, en waar de regen verder niet doorkomt, zorgt het zweet wel voor het omgekeerde effect.

Het lanschap verandert geleidelijk van rotsachtige pieken naar groene weiden en verder naar tropischer dichtbegroeid woud. We houden ergens halt om wat te eten... de meest eenvoudige rijstschotel (en we hebben er ondertussen al wat zien passeren) smaakt altijd super als ge u inspant.

Om 3 uur komen we aan op onze slaapplaats, een kleine dorpje van twee families, enkele hutten en een hangbrug. Zaaaaalig om de schoenen en natte kleren hier uit te doen, te relaksen, wat te eten... de natte kleren belanden uiteindelijk boven het houtvuur, met als gevolg dat we nu, een week later, nog steeds reizen gehuld in het aroma van een knetterende bosbrand.

De tweede dag is het meer van hetzelfde, alleen is het vanaf nu nog enkel tropisch woud dat we moeten doorkruisen. De regen heeft echter zijn steentje bijgedragen en op 4 plaatsen is het pad zwaar toegetakeld. Rumbes (aardverschuivingen) hebben op een plaats een bres van meer dan 10m veroorzaakt: deze enorme stilgevallen modderstroom moet gepasseerd worden... Natalie zakt kniehoog weg in de modder. Handen verdwijnen mee de modder in om steun te zoeken... kwaad zijn of plezier hebben? Het ligt hier heel dicht bij elkaar.

Maar wanneer je des avonds weer in een of andere barrake hut ligt en nadenkt over alle watervallen die je hebt overgestoken, de vergezichten die je hebt gezien, de pijn die je hebt geleden... is het weer genieten. Ons avondmaal bestaat uit een heerlijke puree met gekookt ei en ketchup en mayonaise van KRIS (gegarandeerd de enige die sauzen maakt in Bolivia). Dubbel genieten !!! Onze hut is deze keer een aanhangsel van die van twee gezinnetjes die hier afgezonderd op deze bergpas leven met een ongelooflijk zicht op de vele dalen die we doorkruisen. Adembenemend.

De derde ochtend was de start moeizaam. Eindelijk leek het erop dat dit een droge dag zou worden. Maar ondanks het mooie weer moesten we na een kwartiertje een waterval oversteken... we hadden de keus schoenen uitdoen of aanhouden en natte voeten... Fuck it, aan dan maar! En hoppa zo ging het weer zo´n 18 harde kms verder, dalen en weer klimmen. Op een voormiddag tijd hebben we die laatste trek afgelegd... om 1u arriveerden we machinaal op onze laatste stopplaats... Aaaaaaaaah! Victorie! Wat een tocht.
Maar het was nog niet helemaal gedaan. Achterin een Toyota pick-up scheurden we over begaaide bergpasjes richting Coroico (zaaaaalig) om aldaar over te stappen op een minibusje dat ons alweer door de Yungas (die gevaarlijke weg, remember) terug naar La Paz zou brengen.

En ja hoor... we zijn er wederom levend geraakt. Ongelooflijk... op voorhand had ik (Lieven) zo´n schrik om deze weg te nemen dat ik koste wat kost ém zou vermijden. Door een misverstand in de gids dacht ik echter dat dit 'niet dat deel van die gevaarlijke weg was'. Dus zonder het echt te beseffen (of was dat een twist vh bewustzijn) hebben we hem drie keer afgelegd...

... ALL RIGHT Y'ALL!!!

Het is raar hoe een mens kan genieten van afzien... na de regen, de natte voeten, de zware rugzak, de wegversperringen, de vermoeide spieren... het is al lang geen gevecht meer tegen de natuur, dat is sowieso een verloren zaak. Zo'n trek wordt een gevecht tegen jezelf... tegen je lichaam en tegen je geest... er komt een punt dat je als een machine voortploegt, zou er dan nog een derde iets zijn? De hersenloze machine?

the Death Road: La Paz - Coroico

2006-01-28T15:44:00.000+01:00

Op voorhand toch wel wat schrik... de weg van La Paz naar Coroico is niet voor niets berucht. Naar het schijnt is er afgelopen week nog een bus over de rand gegaan.

De weg is op zijn meest extreme punt een verticale wand van 1 km diep waaruit een ongeasfalteerde uitsparing is gehouwd (vraag ons niet hoe). Her en der verrijkt door kleine waterlopen of watervalletjes en de occasionele rumbes (aardverschuivingkjes) waar enkele Bolivianen met beperkte middelen de schade proberen te beperken. In de gevaarlijkste bochten (je kan er geen kloten zien van welk gevaarte er aan zit te komen) wordt er waarschuwend getoet en staan er semáforos humanos (menselijke verkeerslichten). Dit zijn meestal familieleden van mensen die de bergpas niet overleefd hebben en vrijwillig hele dagen in weer en wind met groene en rode vlaggetjes zwaaien om het immer stijgende dodental, in de mate vh mogelijke, in te perken.

Al bij al valt het mee... of je deze weg overleeft hangt waarschijnlijk vooral af van de hoeveelheid alcohol die je bestuurder heeft genuttigd. Op ieder punt kan een vrachtwagen passeren (kruisen is dan weer wat moeilijker, maar ze kunnen er wat van hier) dus voor een fiets is het perfect. We vertrokken boven in La Cumbre in de koude op 4600m... eerste een uur op het asfalt afdalen om erin te komen en te merken dat de fietsen compleet kut zijn: remmen die niet werken (nochthans essentiëel hier nietwaar?), een as van een voorwiel die breekt, een derailleur die niet schakelt. All right, we hebben hier duidelijk de beste organisatie uitgekozen... NOOIT MET EL SOLARIO GAAN !!!

Soit, ervaren MTBrs als wij zijn, konden we deze probleempjes wel de baas en scheurden we door de Yungas lager en lager, dieper tropisch gebied in, richting Coroico langs de meest duizelingwekkende afgronden en uitzichten, langs en door watervallen en riviertjes. Steeds links (de kant vd afgrond) houdend om kruisende vrachtwagens te ontwijken. Waaaaaaauw wat een ervaring... bijna 70km in afstand en zo´n 4km in hoogte in 4 uur.

Bij aankomst in Coroico een lekkere warme douche en een stevig buffet... aaaaah. Buiten nog even de lokale fauna uitgetsjekt en dan weer hop de bus in voor de weg terug... dezelfde weg, maar nu met een stampvol busje. Dít is het gevaarlijkste deel van deze trip. Auto´s en vrachtwagens kruisend zijn we na vier uur uiteindelijk toch weer veilig in La Paz geraakt. Ouf.

Als iemand nog plannen heeft om naar Bolivië te gaan: dit is een aanrader! :)

Belangrijk niefs !!!

2006-01-24T19:31:00.000+01:00

Ten eerste: Fence is met Josephson genomineerd voor BESTE SONG in de ZAMU AWARDS. Het zijn de laatste dagen dat er gestemd kan worden... laat alles vallen en nu doen dus !!!

Ten tweede: Moeder Natuur's wreedste creatie is de Oceaan overgestoken en zit in Centraal Amerika... check Niels uit in de Caraïben!

Sucre, Samaipata, Cochabamba

2006-01-19T02:37:00.000+01:00

Yep, yep, yep, het is me een hele tour geweest de afgelopen week. Een tour die voornamelijk bepaald werd door het regenseizoen en het aanbod van de busmaatschappijen. De vele regenval heeft ons gedwongen in de steden te blijven, met uitzondering van Samaipata, omdat wegen gedeeltelijk beschadigd waren, parken gesloten, blablabla. Beetje klote maar goed, "beetje klote" moet er ook af en toe zijn nietwaar?

Van Potosi ging het naar Sucre, een mooie koloniale stad (en officieel de hoofdstad), maar wij waren uit op natuur... maar snel door naar Samaipata dus. Een eerste nachtelijke busrit, met bijhorende nachtelijke stops in modderpoelen alwaar kraampjes staan met allerlei waren... van fruitsapjes tot varkenspoten (en reuzekakkerlakken) bij wijze van spreken.

Samaipata was zeer fijn en zeer relaksed... een dorpje ad voet voorbij de Andes, warm klimaat, veel te doen in de omgeving maar... tonnen regen. No probs want hier voelden we ons wel op het gemak, dus veel gelezen en cocktails gedronken. 1 dag zijn we erin geslaagd om met de 4x4 naar het nabijgelegen Amboro nat. park te gaan. Een Fern Forest... varens dus. Een hele dag in de regen door het woud getrokken, best wel fijn en mooi! Eindelijk nog eens uit de bewoonde wereld.

Na Samaipata, over Santa Cruz (ochtendlijke busrit), naar Cochabamba (2e nachtelijke busrit)... de meest levendige stad van Bolivia (dixit de gids). Hier vind je immense straatmarkten waar je urenlang kan rondslenteren, compleet met obscure stalletjes met lama-foetussen en vage kruiden. Maar na enkele uren en tonnen regen hadden we het ook alweer gehad. Dan maar Ching Chong kijken (beter bekend als King Kong), amai, dat was dat dan ook weer ;) Pi, ge hebt gelijk menne man.
Licht gefrustreerd hebben we ons dan maar voorgenomen vlam naar La Paz te knallen (3e nachtelijke busrit)... en aldaar in gang te schieten. Weer of geen weer.

En guess what? Het is weer geen weer, maar de tours zijn al geboekt :) Morgen gaan we Mountainbiken en twee dagen later drie dagen de Choro trail afbeunen... een oud Inca pad dat van 4700m hoogte id sneeuw tot in diepere tropischere dalen afdaalt.

Aaaaaaaaaaaaah, back on track people!

Potosí - minas y empanadas

2006-01-11T18:06:00.000+01:00

Het is nu alweer een dag of drie dat we Potosí achter ons hebben gelaten, maar oh ja, Potosí zit nog fris ih geheugen... owv de mijnen en de empanadas.

Potosí is de hoogst gelegen stad ter wereld met zijn 4100m. En Potosí vermeld je niet zonder de Cerro Rico... ooit de grootste zilvermijn ter wereld (uiteraard vakkundig geplunderd door de kolonialen) en nu nog steeds een ontginningsplaats van zilver, zink en andere ertsen, zijnde in veel mindere mate. De Cerro Rico torent hoog, tot over 5000m, in de horizon van Potosí.

De rijkdom van weleer weerspiegelt in de fantastiese gebouwen en kerken verspreid over het centrum (geen enkele straat loopt hier horizontaal) en plaza 10 de noviembre. Per toeval kruisten de drie koningen hier ons pad met als gevolg dat we massas traditioneel geklede mensen, overladen met bloemen, en een funky fanfare ten berde gespreid kregen.
Een dagje alles wat zitten uitchecken en La Moneda bezocht, het grootste koloniale bouwwerk (beetje opgefokte gids wel, maar soit), en een mijn-tourtje geboekt... met enige schrik wel want het kan daar behoorlijk claustrofobisch zijn. De arbeidsomstandigheden zijn naar het schijnt nog steeds die van de Middeleeuwen.

´s Morgens de bus in met enkele toeristen en gidsen... behoorlijk opgefokt sfeertje... zijn het de zenuwen?
Eerst gaat het naar de Mercado de las mineras, de mijnwerkersmarkt dus, alwaar we uitleg krijgen over de uitrusting en benodigdheden. Onmisbaar is de Alcohol van 96%, woohaaaaaa, onze Stroh Rum thuis is er niks tegen. Dit spul brandt zo door uw keel recht naar uwe maag... We kopen wat geschenken voor de mijnwerkers... bestaande uit frisdrank, Hoja de coca, en jawel een heuse kit voor doe-het-zelf terrorrisme: dynamiet, ontstekingskatalysator en lont. Gebeurt niet iedere dag dat ge daarmee fluitend rondloopt.

Op aanraden van Pedro, onze gids, beginnen Natalie en ik stevig coca te kauwen... een stukje bananengist erbij en hoppa de adrenaline komt vrij... een lichte tinteling in de mond en heel wat meer zuurstof (onbewust weliswaar). We dalen voorzichtig de mijn af in een relatief grote gang. Al snel merk je dat er overal kleinere gangen vertrekken... handen en voeten werk.
Hier beneden in de mijn is het niet God die geëerd wordt maar de Duivel zelve. Niet raar eigenlijk. In de mijn gelden andere wetten, het is er heet en stoffig, alsof je jezelf dichter naar het vagevuur werkt. Her en der kom je beelden van Duivels tegen die de mineras gunstig stemmen met sigaretten, alcohol en cocablaren in ruil voor de mineralen die ze van hem afpakken.

Wat dieper komen we een mijnwerker tegen (de enige, de rest heeft zich gisteravond te zat gezopen). We proberen even zijn werk over te nemen met beitel en hamer... RESPECT! Die kerel zit hier tot 10u lang fucking zware arbeid te leveren in de pikkedonker met een lampke op zijne kop in een stoffig klein mijngangske bij 25grC. Hij prepareert een schacht en wij voorzien hem van het dynamiet. Een doffe knal en kortstondige zware luchtdruk. Het kan vier uur duren eer het stof optrekt en hij verder kan doen...
Wij wringen ons ondertussen verder omlaag door een heel enge schacht vol stof. Inderdaad, dit is middeleeuws. Hier werken kinderen vanaf 10 jaar... omdat ze willen doen wat hun ouders en grootouders en overgrootouders voor hen deden. En ze blijven werken met de hand omdat ze het weinige werk dat hier nog is willen behouden.

Wanneer we na 2 uur terug uit de mijn komen worden we getrakteerd op een dynamietshowtje... zeer overbodig na zo´n intense ervaring.

Nrmlgzn vertrokken we zondag (de dag erna) maar een empanada van de mercado de las mineras dacht daar anders over. Het ding moet goed rot geweest zijn want de special effects van El Guappos clip door Mr Aerts waren er niks bij vergeleken. Jawel, des nachts barstten mijn darmen open, alsook mijn maag... een kots- en spuitpartij om u tegen te zeggen! Alles wat er bij inging (een watertje met een pilletje) kwam er vakkundig weer uit. Potosí was ons nog niet moe gezien blijkbaar.

Soit, enkele kilos lichter staan we ondertussen in Sucre. Het eten blijft er ondertussen weer in. De volgende bus is alweer geboekt... Sucre was een tssndoortje.
De volgende zal vanuit Samaipata zijn temidden van de tropische vegetatie en watervalletjes. Aaaaah, even een cockailtje drinken me dunkt.

Saluut!

Entre Bolivia

2006-01-06T22:38:00.000+01:00

Niewjaar was nieuwjaar... we hebben gefeest en geshaked met Anna en Eyal (Zwitserse en Israeli) die al een tijdje elkaars pad deelden. De dag erna gerelaksed in onze hostal, nog wat nagebabbeld en afscheid genomen. Eyal heeft op ons aanraden zijn eigen blogspot opgericht... sson te vinden bij de links. Ons internationaal contacten-boekje begint zichzelf te vullen... fijn!

Maandag-ochtend onze nieuwe vrienden voor de komende 3 dagen leren kennen. Raquel, Anna en David... de Spanjolen en Shuky... de Israeli. Een fijn groepje (want tourgroepjes kunnen tegenvallen, geloof ons) waarmee we drie dagen, met een aftandse maar halstarrige Toyota Land Cruiser (indeed Timbo, there is only 1) en gids Lorenzo, van San Pedro naar Uyuni trokken. Dat wil zeggen door het zuidwesten van Bolivia tot aan het grootste zoutmeer ter wereld, de Salar de Uyuni. 12.000 sq kms witte vlakte...

Onze reis begon aan de grens van Chili met Bolivia... veel grens was er echter niet te bespeuren... een klein huisje ad voet van een vulkaan met twee ambtenaren. 2 dollars over tafel, de rugzakken op de Toyota en hoppa ve zijn eweg! De regelmaat van ongelooflijke beelden en ervaringen die ons te wachten stonden, konden we ons op dat moment nog niet echt inbeelden.

La Laguna blanca en la laguna verde, al onmiddelijk twee pareltjes van leven temidden van deze harde altiplano. Ge moet u inbeelden dat we gedurende deze reis niet onder de 4000 m gaan. We zitten hier middenin de altiplano, ingesloten tss twee cordilleras van de Andes waarvan de oostelijke tot ver in Bolivia reikt. Dit is een hooooog land! Let the coca flow!

Wat later bereiken we een surrealistisch landschap... niet voor niets genaamd naar heer en meester Salvador Dali (ni letten op accenten en leestekens, want dit keyboard is f***ed up). Zand en bizarre rotsformaties gevormd door wind-erosie. Nooit gedacht dat ge dit in het echt zou zien... toch niet zo surrealistisch dus. Dinsdag passeren we nog zon stukje landschap waarvan de foto - el arbol de piedra - te zien is.

Vandaar gaat het naar onze plaats van overnachting, gelegen aan de Laguna Colorada... een bloedrood en roze gekleurde lagune met de grootste populatie flamingos te vinden op zulk een hoogte. Deze statige vogels voelen zelfs wanneer hun tijd daar is en zonderen zich af in een wit gekleurd deel van de lagune om samen hun laatste rustdag door te brengen. Bizar. In het kunstmatig dorpje waar we slapen worden we ontvangen door traditioneel geklede vrouwen (niet voor de show, want zo lopen ze hier dus allemaal rond) op Mate en een stevig avondmaal. Wat extra dekens moeten ons deze nacht warm houden... de ervaring gebiedt het ons.

Een nieuwe dag, en nieuwe lagunes... Honda en Ihonda (of zoiets). De flamingos tonen zich gewillig en de eerste banden begeven het. Al snel ook de benzine-pomp, waardoor we met de regelmaat van de klok moeten stoppen, water doorgeven, beetje demonteren, benzine laten doorsijpelen en hoppa wederom voorthobbelen. Verdemme die Toyotas vreten stenen, gelijk ons beestje over rotsen kruipt... fantasties gewoon. We worden er euforisch van. Zo euforisch zelfs dat Lorenzo, blij dat de Toyota terug full speed knalt, bijna een groep vicuñas de dierenhemel instuurt. Ouf, dat heeft bij God geen een centimeter gescheeld.

We passeren nog talrijke ongelooflijke landschappen... de Ipod staat ondertussen op... Curtis Mayfield, Apples in Stereo, Dave Brubeck... hmmm, dit is surrealistisch! We zien hier zoveel passeren dat ge het niet meer kunt vatten. Dit moet je meemaken! Tussendoor maken we kleine wandelingetjes, zetten we ons neer voor almuerzos (lunch) aan de achterkant van de Toyota en babbelen we over de dingen des levens. Zo heeft Shuky al 4 jaar legerdienst erop zitten... niet niks in Israel. Moeilijk conflict daar, moeilijk om daar nog ooit vrede te verkrijgen... scheiding lijkt hem de oplossing. En dat is helemaal niet vanuit een racistisch oogpunt... want Shuky blijkt verdemme een van de meest menslievende en hulpvaardige mensen te zijn die wij al ooit zijn tegengekomen.
Dit is een van de goede dingen aan reizen... iedereen te zien als een mens zonder ballast. De vooroordelen eraf schudden.
Dat is moeilijk te doen van thuis uit met wat je allemaal via het nieuws binnen krijgt. Hier kan je op kousenvoeten je vragen aansnijden en ongezouten meningen horen. Supergoed en superbelangrijk!

Soit, des avonds bereiken we de Salar de Uyuni en verblijven we in een uit zout opgetrokken hotel... tis eens iets anders. Ziedaar het eindpunt van deze reis... de Salar. Woensdag ochtend is het zover. We prepareren de Toyota met strijkgewas en plastic zeil om te voorkomen dat de motor al te veel water moet slikken. Het is immers Boliviaanse zomer, wat wil zeggen dat het water hier een halve meter diep kan staan. Dat maakt ook dat de Salar op sommige plaatsen een perfecte witte spiegel wordt... met rondomrond niks te zien... niks dan witte horizon zacht overgaand in een perfect blauwe lucht. Nog meer surrealisme?

Jazeker, middenin deze witte vlakte doemt er een eiland op... een eiland met metershoge cactussen. In het midden van het witte niets. Tja we beginnen er zowaar aan te wennen. De ongelooflijke dingen worden stilaan gelooflijk. De wereld heeft wat in petto verdemme. Vooral in Bolivia :)

Van hier trekken we verder naar een dorpje waar ze het vers ontgonnen zout verwerken met vooroorlogse machines... haast een spookstadje. Je ziet hier in het algemeen meer verlaten huizen dan bewoonde. En dat is iets dat blijkt terug te komen doorheen de Boliviaanse Altiplano. Bolivia is een land dat in de loop der tijd alleen maar tegenslag te verwerken heeft gekregen en als er een meevaller was (zilver in Potosi, Gas in de Chaco) dan is dat mooi in de handen van verre landen beland. Een tragisch maar prachtig land... een immens contrast.

Et voila. Het eindpunt is bereikt... Uyuni... een stad die nog bestaat omwille van zijn verleden en zijn ligging... als er hier geen toerisme was zou er niet meer veel overschieten vrees ik. We hebben ons een super goedkoop hostalletje geboekt aan de bus terminal. Een straat waar de verschillende bussen vertrekken zeg maar. We nemen afscheid van elkaar bij een laatste cena. Morgenvroeg gaan we naar Potosi, de Cerro Rico, de grootste zilvermijn ter wereld, de hoogste stad ter wereld (4100m), een van de mooiste en best bewaarde coloniale steden in Latijns Amerika... Anna en Raquel gaan een maand vrijwilligerswerk in La Paz doen, David gaat vannacht nog naar Potosi en Shuky gaat richting Argentinia. Een nieuw hoofdstukje ontplooit zich... ze blijven elkaar goed opvolgen!

San Pedro de Atacama

2005-12-31T22:01:00.000+01:00

Okay, waar waren we gebleven? San Pedro de Atacama... na een nachtelijke busrit (het leek wel alsof we op velgen recht door de Andes heen reden) strijken wij neer. SP is een super relakst reizigers-dorpje in een oase temidden van de Atacama woestijn. Dwz adembenemende landschappen in alle windrichtingen (woestijn, zoutwoestijn, vulkanen, geisers, zoutlagunes, ...) Dat wil ook zeggen dat het hier relatief duur is (ligt volledig geisoleerd) en dat wil ook zeggen dat er hier geen bankautomaat is. Dat brengt ons op vandaag... onze laatste pesos bijeen gehamsterd "para hacer la fietsa esta noche".

Eten? Ongelooflijk hier... we hebben hier iedere avond als rijke stinkers een driegangen-menu verorberd. Met echte hoogstandjes. Een
welkome afwisseling maar wel een streep door onze rekening (alhoewel in vergelijking met thuis spotgoedkoop voor wat er op het bord
belandt). Vanavond wordt het dus wat kariger omdat we ons meer op de cocktails gaan concentreren (hmmmmm, Annelies, die zijn hier goed!) :)

Maandag 2 februari, zeggen we hier vaarwel en springen we de 4x4 in voor een 3daagse trip door de Altiplano van Bolivia naar Uyuni.
Vaarwel Chili, hello Bolivia!

Hieronder wat leesvoer over ons loodzware bestaan gedurende de afgelopen dagen in zonovergoten San Pedro de Atacama...
pffffffffffff... tijd voor een siesta me dunkt. :)

San Pedro - Valle de los Muertes y de la Luna, El Tatio Geysers y los Lagunas Cejas

2005-12-31T21:22:00.000+01:00

Eerst een dagje uitchecken wat we zoal gaan doen en veel rekenen...tis nodig hier! Alvast van hotel veranderd om de kosten wat te drukken en de irritante dueño te ontlopen. In "Eden Atacameño" (aan de overkant) zitten we goed.
Woensdag morgend twee fietsen en sandboards gehuurd... yep, yep, ze hebben hier duinen, en wel in de Valle de los Muertes. Eenspectaculair rood dal (net Mars) met verticale formaties van omhooggeduwde aarde. Hoppa kaarsevet op het plankje en boarden maar...zwaar, iedere keer opnieuw in de kokende zon die duin op ploeteren.Tis hier muisstil temidden van nergens, moederziel alleen. Zaaaaalig. Het sandboarden is niet te vergelijken met het cruisend gevoel van snowboarden maar toch de moeite... niet veel plaatsen waar ge dat "kunt" doen. Natalie had de smaak te pakken :) ik het zand :( En meteen tijdelijke "waterstop" (niks abnormaals hier) in San Pedro eenbeetje vettig...

In de namiddag zijn we gaan wandelen door dezelfde vallei en de Vallede la Luna. Alwaar wij de zonsondergang tot ons lieten komen. Adembenemend zicht hier... het lijkt alsof je op een andere planeet terecht bent gekomen. Ze hebben hier trouwens tests gedaan omdat de gelijkenis met Mars zo sprekend is.

Donderdag om 4u uit bed om de Tatio Geysers te gaan uitchecken. Eenhele vlakte vol doemp, kolkende gaten en spetterende scheuren in het aardoppervlak. Zeer mystieke plaats hier... je ziet hier zoveel waarvan je denkt "dit is getrukeerd", ma da kan natuurlijk niet want ge ziet het zelf. Alsook twee kotsende mede-reizigers... yep, yep, dehoogte doet zijn werk. :)

Op de middag een dalletje in getrokken met metershoge cactussen, libellen, watervalletjes... noem maar op. Hier vind je alles! Inclusief de kruiden die onze kamer moeten verfrissen ;)

Vrijdag wederom fietsen gecheckt... en op eigen houtje de Salar de Atacama in op zoek naar de Lagunas Cejas. De enige plaats in de wereld na de Dode Zee waar je kan drijven door het hoge zoutgehalte. Onze fietsverhuurder wist ons te vertellen dat van de 10 toeristen die ernaar op zoek gaan, maar liefst 1 de weg vindt... de rest raakt verloren in de zoutwoestijn of keert simpelweg gedesillusioneerd terug... Aha, niet wij dus, na drie uur volharding, 1 richtingaanwijzer, 100en'halve' zandwegen en orientatie-technieken om u tegen te zeggen (doe het maar eens na in een zoutwoestijn) zijn we er geraakt... Fantasties diep blauwgroene lagunes, flamingos, 360gr zicht op de woestijn en een zalige drijfsessie. Aaaaaaaaah, alweer volkomen gelukkig! :) De terugtocht zwaar, maar de moeite waard.

Tijd om ons te verwennen met heerlijk eten en cocktails... en de pesos te tellen voor morgenavond... nieuwjaar! Fijn dat we zoveel 'goede'vrienden en familie hebben... dus aan jullie allemaal... moge de voorzienigheid u van een goed lot voorzien het komend jaar!
Tot later... vanuit Bolivia... X

Feliz Navidad

2005-12-26T01:37:00.000+01:00

Kerstmis nog even in Putre doorgebracht in de lokale kerststal.

Nu is het op naar San Pedro de Atacama... een plaats die geen enkele reiziger in Chile overslaat. Waarom? Dat kan u volgende keer lezen, lieve kindertjes, want dat moeten we zelf eerst nog even uittsjekken! ¡Hasta!

Putre y Parinacota

2005-12-26T01:05:00.000+01:00

Aaaaaah, terug de Andes in... La Naturaleza strikes again. Donderdag de 22e in de ochtend de bus op naar hogere oorden. Putre gelegen op 3500m boven zeespiegel. Ge moet u de Andes inbeelden: een massief dat de aarde openscheurt met daarachter pampa of hoogvlakte. Putre ligt dus net voor die hoogvlakte middenin de cordillera. Van zero m naar 3500m... even een dagje acclimatiseren dus en uitchecken hoe de hel we hogerop geraken. Tourtjes naar de pampa kosten hier minimum 30.000 pesos (zo'n 2000 oude belgiese ballen) voor 1 dag ocharme.
Soit, dan maar iedere toerist aanspreken die hier met een auto neerstrijkt, hoewel een zeer beperkt plan (3 mogelijkheden) toch efficient. Twee hollandse lesbos hebben ons voor nougatbollen de hoogte ingereden... Alaaaaaaf! :)
Vrijdag dus dankzij onze noorderburen naar Nationaal Park Lauca. Onze eerste close encouters met lokale fauna en flora. Vizcachas... extreem grappige konijnen met ne eekhoornstaart zeg maar, vicuñas en llamas, flamingos... hoe zijn die hier terecht gekomen?! Des morgends is het hier prachtig en snikheet, op de middag slaat dat om, wordt het ijskoud en is het regenen geblazen. Twee extremen, iedere dag opnieuw. Een straffe ervaring.

Zo bleek uit ons verblijf in Parinacota (4400m) waar we ons lieten afzetten. Een dorpje van 20 inwoners. Jawel, u leest het goed: 20 inwoners. De hoogte laat zich hier voelen in het hoofd... en de koude in bed. We hebben om 4 uur id namiddag alle dekens die we konden vinden bijeengehoopt en alle kleren die we bij hadden aangetrokken. Maar nog steeds... ijskoud. Maar een detail natuurlijk, want afzien op deze manier is eigenlijk te gek. Hier doen we het voor.
Alles is hier extremer. Rood is hier roder, groen is hier groenerst, blauw is hier blauwerstst. ´s Nachts een sterrenhemel waar wij ons letterlijk van verschoten. Soit, Waaaaaaaaaaaaaaaauw!

Arica - Chile

2005-12-26T00:27:00.000+01:00

Hmmmmm, hoe zullen we het zeggen... Arica heeft ons nogal "aangedaan".
Na Peru, voelt Arica een beetje plastic aan. Toeristische kuststad voor Chilenen en Bolivianen, duurder als Peru (relatief natuurlijk), amerikaans ogende winkelstraat... Oostende zoals ze het zich in Oostende inbeelden. Desondanks heeft Arica ook wel wat pittoreskere kantjes gesteld dat je het centrum laat voor wat het is. Ieder huisje lijkt hier wel in een andere kleur geverfd te zijn. Gebouwtjes van Eifel. Veeeeeeeeeel zon. El Morro, een soort van heuvel-berg-duin met daarop trots de Chileense vlag.

Een dwalende Chileense ziel, Alain Vale, ontmoet op een terrasje (Amai die mannen praten hier een opgefokt Spaans taaltje). Beeld u in: een jonge vader (24) op zoek naar richting in zijn leven in Chili... blijkbaar niet gemakkelijk. Desalniettemin, met twee belgen en enkele overmaatse cervezas werd het een zeer te pruimen avond. Beetje fucked up om ah eind te weten te komen dat Alain zich ergens op straat te slapen zou leggen. ¡Alain, te desejamos bien suerte amigo! Buena Honda.

Verder is de verschikkelijke bruine (beige) komen aankloppen... platte rust owv de platte zeg maar. Bruine is één zaak... rode een andere, getuige de foto. Beiden zeer efficient in ieder geval. Dat werd dus een dagje meer Arica dan gepland. Een dagje maar van dromen van de Andes en Putre...

PS - als ge het u afvroeg...

2005-12-18T02:21:00.000+01:00

Met ons gaat het perfect! :))

Hangen nog ff rond in Arequipa. Vandaar gaat het naar Arica in Chili. Maar das voor de volgende keer maar weer.
Werk hard, kleed u goed warm aan en weest blij! Wat moet een mens anders wezen?
¡Salutos Amigos!

Arequipa y el Cañon del Colca

2005-12-18T01:42:00.000+01:00

Hmmmmmmm, Arequipa is relaxed! Fijne hostalita, binnentuintje en ontbijt op het dak (30 graden) met zicht op El Misti (vulkaan). We slenteren hier genietend de dagen weg :)

Maar bovenal... onze eerste overwelming van "la naturaleza". El cañon del Colca.
"La gente no toma en serio la altura." wist Remijio, onze lokale gids, ons te vertellen. En verdemme, gelijk heeft ie. Twintig meter klimmen op hoogte voelt aan als 100m met een zak zand door de sneeuw schoffelen. Maar dit geheel terzijde want met een beetje acclimatisatie en maté de coca komt een mens zonder conditie (zoals wij dus) ver.

1 Dag afdalen in ´s werelds graatste cañon (geen condors spijtig genoeg)... om aan te komen in een dorpje van 5 families, gelegen in een soort van groene prentkaart, dat sinds de tijd van de conquistadores zo goed als geen veranderingen heeft ondergaan. Waaauw! "¡Como la gente puede viver!" alweer een van de one-liners die Remijio eruit sputtert. De 2e dag wat voorttrekken en uitrusten in een soort van oase (being eaten alive by mosquitos).

Het is onmogelijk te beschrijven wat ge daar ziet en voelt. Ge hebt het gevoel dat iedere keer dat ge uw ogen ergens op richt het de moeite is om te fotograferen! Dat zegt nog niks over de massieve cañon, de Andes langs alle kanten, de helgroen vruchtbare bodem in het dal, de mangos en de avocados ad boom, de weten wij veel wat...

De laatste nacht stond Remijio al om 2u aan onze hut om te pakken... met de maan als onze "lanterna" terug de cañon uit... zo'n 2km in hoogte klimmen, met de dag in achtervolging. Een mens moet eens wat 'leven' nietwaar?

PS - de condor heeft zich het laatste halfuur toch nog gewillig getoond. Aaaaaaaaah!

Exit Lima enter Arequipa

2005-12-18T01:28:00.000+01:00

De gastvrijheid en warmbloedigheid kent hier geen grenzen... getuige onze laatste dag in Lima. Lenny (zus v Carmen, vriendin van Geert vdd) vroeg ons om nog even langs haar tio (oom) te passeren alvorens we de bus op zouden stappen.
Lokatie: een ooit mooi appartementje met plancher, de vergane glorie vd gebouwen heeft iets romantisch.
Middelen: zelfgebrouwen likeurtje, rosé, een stapel traditionele muziek, een krakende radio en warm Latino-bloed.
Yeeeehaaaaa, we zitten er middenin. Nauwelijks leerde we deze mensen kennen of ze zwaaiden ons al uit aan de busterminal als ware het onze eigen ouders en zus. Als we terugkeren in Lima (voor onze vlucht naar Costa Rica) gaan we samen feesten!

Lima

2005-12-11T01:46:00.000+01:00

¡Ola amigos! Yep yep yep we zijn er geraakt... de nodige vertragingen meegerekend uiteraard. Nog maar net voet op Peruaanse bodem of we werden al goed ontvangen door Lenny, de zus van Carmen (y sus familiares). Fijn zo! Het grote Limaanse gevaar dat ons zou opwachten zijn we nog niet tegengekomen. Het valt ons hier zelfs al zo goed mee dat we onze exodus naar Arequipa al met een dagje uitgesteld hebben.

Het lijkt alsof we in een of andere koppen-documentaire verzeild geraakt zijn. Kleurige gebouwen, groepjes jongeren op straathoeken, relakste tred, mucha policía, getoeter alom en veeeeeeeeeeeeeeeel spaans. ¡Joder!
Voor zij die vrezen voor onze veiligheid (hé oudertjes) we voelen ons hier op zijn best. Zijn vandaag zelfs Ceviche (rauwe vis in citroen) gaan eten in Callao, wat de meest louche buurt zou moeten zijn... niks van gemerkt! Los Latinos son muchos sympaticos.

Allez, morgen de bus op naar Arequipa...
¡Hasta luego!

PS - geen douaneposten gezien, dus nog geen special ops photos.

The day of days

2005-12-07T14:09:00.000+01:00

Tis zover... laatste keer dat de laptop openklapt...
Recht naar Lima morgenvroeg en dan naar Arequipa om te relaksen. Gaan van daaruit al es proberen iets hierop te zwaaien. Als we ons niet te hard gaan relaksen natuurlijk!
Adios!

Party is over...

2005-11-14T20:08:00.000+01:00

Hey allemaal, en meer specifiek Rob, nog es merçi voor de tafels hé. J&N voor het nachtelijke afscheid ;) J&B&D voor de platen en u allemaal voor uw hartverwarmende aanwezigheid en bijdragen van eenderwelke aard. We zijn er zowaar van verschoten... DANK DUS!!!

Dit wordt dus ons pleksken alwaar wij u ten gepaste tijden van de betere literaire keyboardstreken zullen voorzien. Check het uit!

Als ge wilt kunt ge uw gezeik en gezever hier ook kwijt...